FAMILIE 74. 



- LYTHRACEAE. 



511 



L. hyssopifólia ') L. Hyssopkattenstaarl (fig. 623). 



Uit den dunnen wortel komt een rechtopstaande, meest met afstaande , opstijgende takken 

 voorziene stengel. De bladen staan afwisselend , doch de 

 onderste meest tegenoverstaand, zij zijn langwerpig-Iancet- 

 vormig of lijnvormig, in het midden weinig verbreed, aan 

 den voet nauwelijks versmald, gaafrandlg. 



De bloemen zijn kort gesteeld , met 2 blijvende, zeer kleine, 

 smalle, witvllezige schutbladen, die korter dan de kelk zijn. 

 De kelk is eerst lang trechtervormig, later meer rolrond, 

 heeft 6 (of 4) krachtige en 6 (of 4) daarmede afwisselende , 

 zwakkere overlangsche strepen, hij heeft 12 (of 8) priemvor- 

 mige tanden, waarvan de buitenste spits, lijnvormig zijn en 

 de binnenste stomper. De kroonbladen zijn 6 (of 4) in ge- 

 tal , roodachtig-lila, klein, zij zijn langer dan de kelk, bijna 

 lancetvormig. Meeldraden zijn er 6, zelden 12, soms tot 2, 

 zij zijn halverwege in de kelkbuis bevestigd. De doosvrucht 

 is cylindrisch, door den kelk bedekt (fig. 623) en bevat vele 

 eironde, aan 't eene eind spitse, bruine zaden. 7-22 cM. O. 

 Juli — September. 



In gedroogden staat is de geheele plant vooral grijsgroen. De bloemen zijn niet heterostyl. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Zuid-Europa aan 

 slooten en op zeer vochtige plaatsen voor. Bij ons is zij alleen zeker bij Delftshaven 

 gevonden, de andere opgegeven vindplaatsen zijn zeer twijfelachtig. 



Lythrum Hyssopifólia 

 Fig. 623. 



2. Péplis -) L. 



P. Pórtula :i ) L. Water postelein (fig. 624). 



Dit plantje staat soms ten deele in het water en dan bloeit meest alleen 

 het gedeelte, dat boven water uitsteekt. Is echter het water uitgedroogd, 

 dan blijft het kleiner, is meer roodachtig, doch 

 heeft in bijna alle bladoksels bloemen. De stengel 

 is vertakt, liggend en wortelt vaak aan den voet. 

 De bladen zijn tegenoverstaand, gesteeld, omge- 

 keerd-eirond , vrij dik, soms staan de bovenste 

 afwisselend. 



De bloemen zijn kortgesteeld en staan afzonderlijk 

 in de bladoksels. Zij hebben 2 kleine schutbladen. 

 De kelk is klokvormig, zonder uitstekende ribben 

 en heeft 10-12 tanden, waarvan de buitenste langer 

 of korter zijn dan de binnenste, de grootere zijn 

 driehoekig, toegespitst, lichtgroen en rood gestreept. 

 De kroonbladen zijn 5 a 6 in getal, rosé, zeer 

 klein, afgerond ovaal, spoedig afvallend, soms 



ontbrekend. Meeldraden zijn er 6, tegenover de breedere kelktanden staand 

 en daarop ingeplant. De stijl is zeer kort met een bolronden stempel. De 

 doosvrucht is bolrond, rood, steekt uit den kelkbeker en is 2-hokkig en 

 veelzadig (fig. 624). 7-22 cM. O— 2|. Juni— Herfst. 



De geheele plant is kaal en, vooral de stengel, rood aangeloopen. 



De kleine vormen gelijken op Centunculus minimus, de groote op Isnardia 



Peplis Portula 

 Fig. 624. 



i) hyssopifólia = hyssopbladig. -) Dit was vroeger de naam voor Euphorbia Peplis 

 en daar peplos mantel beteekent, sloeg het daar op de omwindseltjes, die de bloemen als 

 een mantel beschutten. De naam is later op dit geslacht overgebracht, omdat ook hier de 

 kleine bloemen goed beschermd zijn door de bladen, in wier oksels zij staan. :! ) Portula 

 wijst op de overeenkomst met Portulaca: postelein. 



