512 — THYMELAEACEAE. - FAMILIE 75. 



palustris. Van beide is zij te onderscheiden door de stompe bladen en 

 van Callitriche stagnalis door den steviger bouw der deelen. 



Biologische bijzonderheden. De waterpostelein is een amphibische plant. 

 Zij groeit meest aan oevers , doch leeft soms ook geheel ondergedoken op 

 het slijk der plassen. Dan kruipt zij met de horizontale, onderste stengel- 

 deelen in den bodem en zendt vrij lange, onvertakte, rechtopstaande sten- 

 gels met smallere bladen naar boven. Deze vorm is overblijvend. Groeit 

 zij echter op het zand of slib van den oever, dan komt zij meer met 

 Limosella en Corrigiola overeen. Zij vormt dan rozetten van liggende, in 

 de onderste knoopen wortelende stengels en heeft omgekeerd eironde, bijna 

 spatelvormige, kortgesteelde , tegenoverstaande bladen en is dan eenjarig. 

 Als de bloemknoppen zich onder water bevinden, openen zij zich niet, 

 doch in de gesloten blijvende bloem heeft zelfbestuiving plaats, waarbij 

 op te merken valt, dat in den knop de binnenruimte met lucht gevuld is 

 en blijft, zoodat hier de bestuiving onder water toch in de lucht plaats heeft. 



In de bloemen boven water bevindt zich wel iets honig aan den voet 

 van het vruchtbeginsel, doch insectenbezoek is niet waargenomen en spon- 

 tane zelfbestuiving heeft gewoonlijk plaats, doordat althans 2 der helm- 

 knopjes den stempel aanraken, terwijl daarop steeds bevruchting volgt. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt vooral in Midden- 

 en Noord-Europa op moerassige plaatsen in zandstreken voor en is bij 

 ons vrij algemeen. Zij is een echte hygrophyt. 



Familie 75. Thymelaeaceae Juss. 



Bladen meest verspreid, ongedeeld, zonder steunbladen. Bloemen 2-slach- 

 lig, soms door onontwikkeld blijven van meeldraden of stamper 2-huizig. 

 Bloemen met gekleurd 4-, zeldzamer 5-slippig bloemdek, dat in den 

 knoptoestand dakpansgewijze ligt. Bloemdek buis- of trechtervormig. 

 Meeldraden 8, in 2 kransen, op de keel of buis van het bloemdek inge- 

 plant en bijna ingesloten, met korte helmdraden. Helmknopjes 2-hokkig, 

 zich naar binnen openend. Stijl 1, kort, met knopvormigen stempel. Vrucht 

 vleezig of droog, eenhokkig, eenzadig, niet openspringend, lang in het 

 bloemdek ingesloten. Zaad hangend, zonder of met weinig kiemwit. 



Meest houtige planten met gele, witte of roode, okselstandige of einde- 

 lingsche bloemen, soms met schutbladen. 



1. Daphne 1 ) L. 



D. Mezeréum -') L. P e p e r b o o m p j e (fig. 625). 



Deze plant heeft een houtigen , rechtopstaanden stengel , meest met ver- 

 lengde, zeer buigzame takken. De schors is rimpelig, geelachtig grijs met 

 bruine wratjes. Aan den top der takken zit een knop, waaruit zich na 

 den bloeitijd de bladen ontwikkelen. De bladen staan verspreid, zijn af- 



!) van het Grieksche phanè: fakkel, hetgeen slaat op de glanzige bladen van de laurier, 

 in welke plant Daphne, de dochter van den riviergod Peneus veranderde. Later is de 

 naam op deze plant toegepast om de overeenkomst in uiterlijk met de laurier. 



-) Mezeréum komt van het Perzische mazeryin, het Italiaansche ammazare d. i. dooden , 

 om de giftige eigenschappen. 



