FAMILIE 77. - ROSACEAE. — 519 



Op verschillende Prtinussoorten komen nog al eens heksenbezems voor, 

 veroorzaakt door een schimmel , waarvan het mycelium in den boom woekert, 

 een Exoascussoort. Zoo worden zij bij P, Cerasus en avium veroorzaakt 

 door E. Cerasi , bij pruimen door E. Insititiae. Andere Exoascussoorten 

 veroorzaken geen heksenbezems doch gekroesde bladen. Merkwaardig is 

 vooral de werking van een Exoascussoort, de E. Pruni, op pruimen en ook op 

 P. Padus en P. virginiana. Aan deze ontstaan dan de door het volk ge- 

 noemde hongerpruimen. Door invloed van den schimmel vervormt zich het 

 vruchtbeginsel tot een bleek geelachtig, langwerpig, zijdelingsch samen- 

 gedrukt, flauwsmakend lichaam. In deze schijnvruchten is geen steen, ook 

 is het zaad niet ontwikkeld. Het eerst witte, later gele, fluweelachtige 

 bekleedsel wordt door de sporenzakken van de schimmelplant gevormd. 

 Die schijnvruchten vallen veel spoediger af dan de gewone vruchten. 



In de stammen en takken der Prtinussoorten neemt men vaak een ver- 

 vloeiing der weefsels waar, waarbij vooral de celstof der celwanden een 

 bruingele, dikvloeibare massa wordt, die uit scheuren van de schors te 

 voorschijn komt en dan verhardt. Deze stof is als kersengom bekend. 



De meeste Prunussoorten, b.v. Prunus avium, Mahaleb, domestica, Padus, 

 persica hebben zoog. mierennectariën (zie hierover bij Vicia). Zij komen 

 aan de bladstelen voor. 



Beteekenis der steenvruchten voor de planten. De eigenaardige bouw dezer 

 vruchten maakt ze geschikt om door vogels te worden verspreid. De kleur, 

 die zij in rijpen staat verkrijgen, doet ze flink opvallen aan de vogels, 

 die van vleezige vruchten houden, b.v. de lijsters en zangers. Zij gaan er 

 dan ook heen om het vleesch te verorberen. Den steen laten zij vallen of deze 

 wordt mede ingeslikt. In dezen zit het zaad zoo goed beschut door den 

 steenwand, dat het maagsap, als de steen de maag passeert, daarop geen 

 nadeeligen invloed kan uitoefenen en als dan de steen met de uitwerpselen 

 op een geheel andere plaats uit het lichaam komt, is het zaad ongedeerd 

 en kan ontkiemen. Er zijn ook vogels, b.v. de goudvink, de sijsjes, de 

 meezen, de hoenderachtige vogels, die het te doen is om het zaad, niet 

 om het vleesch, die zijn natuurlijk schadelijk voor de verspreiding der zaden. 



Merkwaardig is verder, dat bij die Prunussoorten, die bij ons algemeen in 

 het wild groeien, de vruchten blauwzwart of zwart zijn, terwijl zij eerst 

 rijp zijn , tegen dat het loof herfstachtig is getint. Tegen het dan gele of 

 roode loof zou een roode vruchtkleur b.v. heel weinig afsteken, daaren- 

 tegen juist wel de blauwzwarte of zwarte kleur. Bij de kers zijn de 

 vruchten daarentegen rijp, als de bladen nog groen zijn, doch daar vallen 

 ze toch wel op, daar ze meestal rood van kleur zijn. 



De vruchten worden door de vogels niet gegeten, zoolang de zaden niet 

 rijp zijn. Zij zijn dan eerstens nog groen en vallen dus weinig op, ten 

 tweede smaken zij nog wrang door bittere of vergiftige stoffen, zoog. 

 glycosiden. Later worden deze omgezet, zij splitsen zich, door middel van 

 in de rijpe vruchten aanwezige zuren, in suiker en verschillende andere 

 onschadelijke stoffen, zoodat de vruchten nu eetbaar zijn. 



Tabel tot het determineeren der soorten van het geslacht Prunus. 



A. Bloemen alleenstaand of 2 bijeen, zich meest vóór de bladen ontwikkelend. Bloem- 

 knoppen zonder bladen. Bladen in den knop opgerold. Vrucht kaal, blauw berijpt. 

 Bloemen gesteeld. 



