522 



ROSACEAE. 



FAMILIE 77. 



Bij P. spinosa treft men vaak, vooral langs de bladranden , een buidelgal 

 aan, die door een galmijt wordt veroorzaakt. Deze gal steekt boven en 

 onder de bladvlakte bijna even sterk uit. De opening is aan de onderzijde 

 en is bewimperd, zoowel als de geheele binnenste holte. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze soort komt in bijna geheel 

 Europa in heggen, bosschen en op zonnige heuvels voor en is ook bijons 

 vrij algemeen. 



Volksnamen. De namen sleedoorn, slee en sleebes worden bij ons veel 

 gebruikt, in Humsterland spreekt men van bekketrekkers, In Friesland van 

 kriekelboom, kwetsen en stekelbes, in Noord-Drente van zwarte hagen, 

 in Oost-Drente en Salland van trekkebek, in Twente van belzen, in den 

 Achterhoek van Gelderland van moelentrekkers, op de Veluwe van wich- 

 tertjes, in Noord-Brabant van bilzen, op Zuid-Beveland van pruimdoorn, 

 in Zeeuwsch-Vlaanderen van sneeuwpruimpjes en in Zuid-Limburg van 

 sneeuwkriek. 



P. insititia ' 

 Deze soort 



L. Kroosjes (fig. 631). 



boomachtig of in het wild soms struikachtig. Zij is minder gedoomd dan 

 P. spinosa en heeft uitgespreide takken en fluweelachtig viltige 

 takjes. 



De bladen zijn van onderen verspreid behaard, eirond of 

 langwerpig, gezaagd, van onderen fluweelachtig, vooral op de 

 nerven, gesteeld. De steunbladen zijn behaard. 



De bloemen zijn wit, vrij groot, zij staan meest 2 bijeen, 

 op fijndonzige stelen. De kelk is van binnen glad. De 

 vrucht is zwartviolet, bolrond, hangend, vrij groot (2 cM 

 in middellijn), zacht smakend (fig. 631). De steen is op de 

 vlakken gerimpeld, stomp. Ij. 3-6 M. April, Mei. 



Voorkomen in Europa en Nederland. Deze pruimsoort 

 behoort thuis in Zuid-Europa, doch is bij ons veel aangeplant 

 en ook hier en daar verwilderd. 



Prunus insititia 

 Fig. 631. 



Volksnamen. In vele streken van ons land spreekt men 

 van kriek, in Salland en den Gelderschen Achterhoek van 

 bilzen, aan den Veluwezoom van kroosje, in Friesland van 

 wichterboom, in den Achterhoek van Gelderland ook van sparlen, op Walcheren en in 

 Limburg van mirabel, in Noord-Overijsel, Zuid-Holland en op 

 Overflakkee van witte pruim. 



P. pérsica-) Zucc. (Amy'gdalus Pérsica L., Pérsica vulgaris 

 Mill.). Perzik (fig. 632). 



Deze heester of boom is niet stekelig en heeft lange en dunne 

 takken, die groen- of roodachtig zijn. 



De bladen zijn lancetvormig, stekelpuntig-gezaagd, onbehaard, 

 in een bladsteel versmald, die korter dan de halve breedte van 

 het blad is en geen klieren draagt. De steunbladen zijn afvallend. 



De bloemen zijn vuilrose (perzikbloesemrood). Zij staan meest 

 alleen of soms 2 bijeen, zijn bijna zittend en komen vóór de 

 bladen. De kelkbeker is halfbolrond, niet langer dan de kelkbladen. 



De vrucht is bolrond, groot, fluweelachtig behaard (fig. 632) 

 en heeft een onregelmatig gegroefden, harden, bijna bolronden 

 steen met 1 a 2 bittere pitten (fig. 632). b. Tot 6 M. April, Mei. 



Voorkomen. De perzik behoort thuis in Transkaukasië en in 

 Perzië tot in Mongolië en wordt bij ons veel gekweekt. In het 

 Loenensche bosch bij Nijmegen is hij verwilderd gevonden (1843). 



Volksnamen. Het meest wordt de naam perzik gebruikt met alle mogelijke wijzigingen 



Prunus Pérsica 

 Fig. 632. 



i) insititia = veredeld. -) Pérsica malus was de naam van dezen boom bij 



Plinius, omdat hij uit Perzië was ingevoerd. 



