FAMILIE 77. 



- ROSACLAL. 



523 



De schors is rood- of 



Prunus avium 

 Fig. 633. 



in de dialecten. Zelfs spreekt men in het Land van Hulst van paas en in Zuid-Limburg 

 van pees. In de Graafschap Zntphen noemt men hem wel spierk. 



P. avium ') L. Zoete kers (fig. 633). 



Dit is een boom met opstijgende takken en uitgespreide takjes, 

 grijsbruin, lederachtig glanzend. 



De bladen zijn langwerpig of eirond, toegespitst, dubbe' 

 gekarteld-gezaagd, iets rimpelig, dofgroen en van onderen 

 donzig. De bladsteel heeft aan den top 2 roodachtige klieren. 

 De steunbladen zijn priemvormig, langgespitst , gewimperd. 



De bloemen staan in zittende schermen en openen zich 

 kort, voordat de bladen zich ontwikkelen. De bloemstelen zijn 

 wat gebogen. De kroonbladen zijn wit, groot. De kelkslippen 

 zijn teruggeslagen. De vrucht is bolrond, kaal, onberijpt, 

 bij den in het wild groeienden boom klein en rood of zwart 

 gekleurd (fig. 633). De steen is glad, bol- of eirond, geelbruin. 

 I). Tot 10 M. April, Mei. 



Biologische bijzonderheid. In den knop is ieder blad om 

 de middennerf omgevouwen en dit blijft zoo, als het reeds 

 een eind uit den knop is gekomen. De rechter- en de linker- 

 helft liggen dan nog plat tegen elkaar, zelfs zijn zij iets samen- 

 gekleefd. Bovendien staan de bladen dan nog rechtop en zijn 

 door anthocyaan bruin gekleurd (dit zet licht- in warmtestralen om). Door al deze omstan- 

 digheden wordt gezorgd, dat de uitkomende blaadjes goed beschut zijn tegen koude. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze boom komt in geheel Europa tot Zweden 

 toe voor in bosschen en heggen. Bij ons vindt men hem meest aangeplant, soms ver- 

 wilderd, vrij zeldzaam, ook wild in bosschen. 



Volksnamen. De naam kers wordt in alle mogelijke dialectische verscheidenheden ge- 

 hoord. Zoo spreekt men in Zeeland van keezen, in het Land van Hulst van kaas. Ook 

 hoort men vrij veel kriek en op sommige plaatsen vogelkers. 



L , P. Cérasus -) L. Zure kers (fig. 634). 



Deze soort is zelden een heester, meest een boom met schuins opstaande takken en 

 hangende takjes. De schors is zwartbruin, gescheurd, aan 

 jongere takken roodbruin tot olijfgroen. De bladen zijn 

 levendig groen, ovaal, toegespitst, bijna dubbel gezaagd- 

 gekarteld, vlak, onbehaard en van het begin af glimmend. 

 Zij hebben aan den voet 1-2 klieren of de bladsteel draagt 1-2 

 klieren. 



De bloemschermen zijn zittend. De kroonbladen zijn 

 groot, rond en wit. De kelk is onbehaard, kleverig en wordt 

 tegen het eind van den bloeitijd rood. De vrucht is meest 

 zwartrood, neergedrukt bolrond (fig. 634) en heeft een gladden 

 steen. l,>. Tot 6 M. April, Mei. 



Voorkomen. De zure kers behoort thuis in Macedonië, 

 Klein-Azië en Transkaukasië. Bij ons vindt men haar aange- 

 plant en zelden verwilderd. 



Volksnamen. De naam kers wordt in allerlei dialectische 

 verscheidenheden gebruikt evenals ook de namen meikers en 



Prunus Cerasus 

 Fig. 634. 



morel voor verschillende vormen er van. In Zuid-Limburg spreekt men van noordkers. 



P. Marialeb ;! ) L. Weichselboom (fig. 635). 



Deze boom of heester heeft welriekend hout, de schors is grijsbruin met scheuren en 

 aan jongere takjes bruin met kleine witte puntjes. De takken zijn meer uitgespreid dan 

 bij P. Padus. 



i) avium = vogel. -) Cerasus is waarschijnlijk af te leiden van de vrucht, die 



kerasion heette, welk woord een verkleinende vorm is van kerason. De vergelijking der 

 namen van gelijk gevormde kleine vruchten, als akinis: druif (van kioo, bewegen) enz., 

 waardoor iets bolronds, iets dat gemakkelijk bewegelijk is, werd aangeduid, maakt het 

 aannemen van een soortgelijken naam voor de kers duidelijk. 3 ) Mahaleb is een 



wijziging van den Arabischen naam van den boom: machleb. 



