FAMILIE 11. 



- ROSACEAE. — 



525 



knopjes, terwijl ze onder den stempel gekromd liggen. Bij het oprichten 

 strijken ze langs den stempelrand , zoodat bij uitblijvend insectenbezoek 

 regelmatig spontane zelfbestuiving optreedt. 



Bij P. Padus komt vaak op de bladen een buidelgal voor, die door een 

 galmijt is veroorzaakt en van boven als een lange buidel uitsteekt, doch 

 beneden zich alleen als een wratje verheft. De uitmonding is aan de onder- 

 zijde en is bewimperd, evenals de geheele binnen- en buitenoppervlakte 

 van de gal. 



Aan de ondervlakte der bladen vindt men vaak behaarde hoeken der nerven, 

 die meest bewoond zijn door mijten. Zij zijn echter niet sterk ontwikkeld 

 en ook niet constant, zoodat het tot een eigenlijke symbiose tusschen de 

 plant en mijten niet schijnt gekomen te zijn (zie hierover bij Tilia). 



P. serótina 1 ) Ehrh. Amerikaansche vogel kers. 



Deze boom heeft ovale tot langwerpig-lancetvormige bladen, die iets lederachtig zijn, 

 verder toegespitst, kaal of van onderen op de middennerf behaard, doch van boven glanzend. 



De bloemen staan in eindelingsche, ijle, afstaande, ten slotte knikkende trossen en hebben 

 witte kroonbladen. De vruchten zijn zwartpurper. 2|>. 6-33 M. Begin Juni. 



Voorkomen. Deze boom is afkomstig uit Noord-Amerika, doch wordt bij ons als sierboom 

 veel aangeplant en is zelden verwilderd gevonden. 



P. petraéa -) Tausch. Rotskers. 



Deze soort blijft gewoonlijk lager dan P. Padus en heeft kleinere, stijvere, dieper gezaagde 

 bladen, kortere, meer opgerichte bloemtrossen en spitsere vruchten, doch komt overigens 

 veel met deze overeen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Men beschouwt deze als een bergvorm van de 

 vorige, die thuis behoort op de rotshellingen der Sudeten in Bohemen en Silezië. Bij ons 

 komt zij vaak gekweekt voor en soms ook verwilderd. 



Physocarpus ! ) Camb. 



Heesters met ongedeelde bladen. Meeldraden zonder klierring. Vruchtjes aan den voet 

 verbonden, vliezig, met 2-4 zaden, bij rijpheid opgeblazen, 2-kleppig. Steunbladen vrij 

 groot, afvallend. Bloeiwijze een pluimvormig scherm. 



P. opulifólius l j Maximw. (Spiraéa opulifólia L.). Sneeu wbalspiraea (fig. 637). 



Bij dezen heester zijn de bladen langgesteeld met wigvormigen voet. Zij zijn meest 

 3-lobbig, in omtrek rondachtig of eirond, ongelijk dubbel ge- 

 karteld-gezaagd. 



De bloemstelen zijn behaard, de kelkbladen eirond, behaard, 

 rechtopstaand. De kroonbladen zijn wit. De vruchten zijn kort 

 gesteeld, onbehaard en hebben glanzende zaden. i>. 1,5-3 M. 

 Juni. 



Na den bloeitijd worden de droge zaaddoozen intensief bloed- 

 rood gekleurd en maken de bloeiwijze zeer opvallend. 



Voorkomen. De plant is een sierstruik uit Noord-Amerika en 

 is bij ons een enkele maal verwilderd aangetroffen (Overveen , 

 Doetinchem). 



3. Aruncus 5 ) L. Geitebaard. 



Kruidachtige planten met 3-tallig dubbel gevinde bladen, zonder 

 steunbladen en pluimvormig gerangschikte aren van bloemen. 

 Vruchtbeginsels meest 3. Bloembodem bekkenvormig, van binnen 



Physocarpus opulifólius 

 Fig. 637. 



met een klierschijf. 

 veelzadig. 



Kelk- en kroonbladen 5. Vruchten kraakbeenig, niet opgeblazen, 



i) serótina = laat. 

 phusa: blaas en karpos: 

 sneeuwbalbladig. 



-) petraea = op steenachtigen bodem levend. '■'■) van 



vrucht, naar de vliezig opgeblazen vrucht. 4 ) opulifólius = 



5) Aruncus = geitebaard. 



