528 — ROSACEAE. — FAMILIE 77. 



Biologische bijzonderheden. Door den sterken geur, die wel eenigszins 

 met dien van hyacinten overeenkomt en door het vereenigd zijn der bloemen 

 tot dichte bloeiwijzen worden de insecten gelokt. De bloemen bevatten geen 

 honig, maar de insecten halen er stuifmeel uit. De bloemen zijn homogaam. 

 Eerst bedekken de helmknopjes de stempels geheel, maar geleidelijk richten 

 zij zich op en springen open en nu vliegen de insecten naar het midden 

 der bloem, zetten zich dus op de stempels en bewerken dus allicht kruis- 

 maar ook zelfbestuiving. Bij uitblijvend insectenbezoek heeft ook spontane 

 zelfbestuiving plaats, zelfs is spontane kruisbestuiving niet uitgesloten door 

 neervallen van stuifmeel uit naburige bloemen. 



De plant is een hygrophyt. De bladen zijn van boven onbehaard en 

 worden daar door water geheel bevochtigd. Van onderen echter zijn zij 

 meest wit, rijk aan huidmondjes. Zij worden daar niet door water nat, 

 zoodat de verdamping van vocht ongestoord kan plaats hebben op ieder 

 oogenblik, dat de lucht niet met waterdamp verzadigd is. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 voor, doch vooral in Midden- en Noord-Europa in vochtige weiden en op 

 andere vochtige plaatsen. Zij is ook bij ons algemeen. De vorm discolor 

 komt het meest voor. 



Volksnamen. Op Walcheren en in Zeeuwsch-Vlaanderen noemt men de 

 plant bloeiende olm. 



U. filipéndula ] ) I. Hill. (Spiraéa filipéndula ') L.). Knolspiraea (fig. 641). 



Bij deze plant zijn de wortelvezels is het midden knolvormig verdikt. De stengel is naar 

 boven bijna onbebladerd, weinig of niet vertakt, rond, gestreept, 

 onbehaard. De grootere blaadjes zijn spits, ingesneden gezaagd 

 of vinspletig met gezaagde slipjes, zittend. De steunbladen zijn 

 half cirkelvormig, met den bladsteel vergroeid, getand. 



De bloemen zijn wit, grooter dan bij Ulmaria palustris , van 

 buiten vaak roodachtig, meest 6-talIig. Zij staan in vertakte 

 tuilen. De kroonbladen zijn omgekeerd eirond. De meeldraden 

 zijn korter dan de kroonbladen. 3-. 3-6 dM. Juni, Juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze plant komt In 

 bijna geheel Europa voor in weiden en bosschen, vooral op 

 kalkgrond. Bij ons is zij alleen als sierplant gekweekt en soms 

 ook verwilderd aangetroffen. 



Fig. 641. 



6. Géum '-) L. Nagelkruid. 



Kelk blijvend, met 5 slippen, die in den knop klep- 

 vormig liggen en 5 kleinere buitenslipjes, die een bijkelk vormen. Kroon- 

 bladen 5, zelden 6 of 7, omgekeerd eirond of omgekeerd hartvormig. 

 Meeldraden talrijk. Stijlen eindelings, zich na den bloeitijd vergrootend. 

 Stampers vrij. Vruchten droog, samengesteld uit verscheiden behaarde, 

 eenzadige, niet openspringende vruchten, die in een soms behaarde naald 

 eindigen. Zij zitten op een behaarden, kegelvormigen, blijvenden bloem- 

 bodem en zijn tot een bolvormig hoofdje vereenigd. 



De bloemen zijn geel, witachtig of roodachtig, zij staan alleen of in 

 armbloemige bijschermen in de hoogere bladoksels. 



!) filipéndula beteekent aan een draad (filum) hangend (pendulus). Dit heeft betrekking 

 op de knolvormig verdikte wortelvezels, die a. h. w. aan draden hangen. -) van het 



Grieksche werkwoord genoo: te proeven geven. Dit slaat op den eenigszins kruidnagel- 

 achtigen geur van den wortelstok. 



