FAMILIE 77. — KOSACEAE. — 533 



doordat zij naar liet midden tier bloem komen aanvliegen. Spontane zelf- 

 bestuiving geschiedt niel gemakkelijk, /.ij is alleen mogelijk, doordat de 



helmknopjes tier binnenste meeldraden soms de buitenste stempels aanraken. 

 Meestal is echter het insectenbezoek heel groot. 



De vruchten worden (zie Prunus) door vogels verspreid. Zij zijn rood 

 of donkerrood, maar vallen door die kleur, te midden van het groene 

 gebladerte, flink op. Soms zijn zij met een blauwachtig waas overtrokken, 

 b.v. bij Rubus caesius, maar dan zijn ze eerst rijp, als het blad reeds rood 

 begint te worden en vallen dan dus weer flink op. Bij de framboos is 

 ook nog de geur der vrucht een lokmiddel. Terwijl de patrijzen en kraai- 

 achtige vogels vooral voor de verspreiding der zaden van de braambessen 

 werkzaam zijn, zijn het vooral de wielewaal en het zwartkopje (Motacilla 

 atricapilla), die de zaden van de framboos verspreiden. 



De meeste Rubussoorten zijn xerophyten. 



Bij Rubussoorten komen vaak viltgallen voor, veroorzaakt door galmijten. 

 Zij bevinden zich op bepaalde, scherp begrensde plekken aan de onder- 

 vlakte der bladen. Zij bestaan uit een viltige laag, die zelfs wel overgaat 

 op de bladstelen, ja soms is zelfs de groene schors der jonge takken wel 

 met viltige lijsten en vlekken bedekt. Daarin leven de mijten (zie bij 

 Geum o. a. , waartoe die mijten de viltharen gebruiken). 



Wijze van groei. Alle Rubussoorten komen daarin onderling overeen, 

 dat uit een krachtig onderaardsch deel zich bladdragende takken, zoog. 

 loten, ontwikkelen, die reeds in dat jaar hunne volle lengte verkrijgen en 

 in den herfst zoo goed als geheel houtig worden. Daaruit komen dan het 

 volgend jaar kortere zijtakken, die bladen en bloemen dragen. Daarna 

 sterven die geheele stengels af, doch het individu blijft leven door de 

 nieuwe loten, die dat jaar al weer zijn ontstaan. 



Merkwaardig is verder een ongeslachtelijke wijze van vermenigvuldiging 

 bij sommige Rubussoorten. De gevormde loten buigen zich n.1. bij deze 

 in een boog naar beneden, bereiken den grond en wortelen daarin. Zij 

 kunnen zoo het aanzijn aan nieuwe planten geven. 



Indeeling van het geslacht Rubus. Afgezien van de framboos, Rubus Idaeus, 

 bracht men vroeger al de inlandsche soorten van Rubus tot 2 soorten: 

 R. fruticosus en R. caesius. Een nader onderzoek heeft echter aan het 

 licht gebracht, dat tot R. fruticosus een groot aantal vormen behooren, die 

 nu als soorten onderscheiden worden. In hoeverre ze dat werkelijk ver- 

 dienen en in hoeverre er niet vele bij zijn, die eigenlijk bastaardvormen 

 zijn, is nog niet uit te maken. Dit staat wel reeds vast, dat het geslacht 

 Rubus zeer veranderlijke soorten bevat en dat de soorten in staat zijn vele 

 vruchtbare bastaarden te vormen. Hoewel W. A. Focke en anderen bezig 

 zijn te beproeven de stamvormen van het ondergeslacht Eubatus op te 

 sporen, is dit tot dusverre nog niet gelukt. 



De in dit werk vermelde soorten zullen waarschijnlijk later wel blijken 

 tot een kleiner getal teruggebracht te moeten worden, doch op het oogen- 

 blik is nog niet te zeggen tot welke, daar het aantal tusschenvormen dit 

 zoo schrikbarend moeilijk maakt. 



Aangezien de Rubussoorten in ons land nog betrekkelijk weinig zijn be- 

 studeerd, is het wenschelijk in de tabel tot het determineeren er van ook 

 de soorten op te nemen , welke nog wel niet zijn waargenomen , doch 

 waarvan er kans is, dat zij bij ons zouden kunnen worden gevonden. 



