FAMILIE 77. 



KUSACEAE. — 



563 



bbb. 



P. fruticósa ] ) L. 

 Bij dezen heester 



de plant dus dicht zodenvormend. Stengels vaak wortelend. Bladen 

 handvormig samengesteld. Bloemen in hijschermen. (Zie verder 



den tekst) P. verna blz. 567. 



Worstelstok dik, weinig vertakt. Bloemen alleenstaand of 2 bijeen aan 

 de schijnas, schijnbaar zijstandig, zeldzamer de stengel van boven 

 pluimvormig vertakt (P. Tormentilla). Stijlen draadvormig. 

 a. Schijnas uitlooperachtig liggend, vaak later in de knoopen wortelend. 

 Bladen afgebroken gevind. Bloemen 5-talHg. Vruchtjes glad. Bovenste 



steunbladen veelspletig P. anserlna blz. 570. 



/>• Bladen 3- of 5-taIlig handvormig samengesteld (bij P. reptans bijna 

 voetvormig). Vruchtjes met knobbeltjes (verg. P. Tormentilla). 

 »'<■ Schijnassen liggend, later in de knoopen vaak wortelend. Sten- 

 gelbladen gesteeld. Steunbladen ongedeeld of 2- tot 3-spletig. 

 aaa. Schijnassen meest zonder bladdragende takken. Bloemen 



meest 5-tallig P. reptans blz. 569. 



#?/>'. Schijnassen naar boven vertakt. Bloemen meest 4-taIlig. 



P. procumbeos blz. 569. 

 /?/?. Stengel opstijgend, niet wortelend. Stengelbladen alle 3-tallig 

 zittend. Steunb'aden 3-5-spletig. Bloemen meest 4-tallig. 



P. Tormentilla blz. 568. 

 Heesterganzerik (fig. 683). 



zijn de stengels rechtopstaand of opstijgend met dicht opeenstaande 

 takken, die sterk bebladerd zijn. De jonge takjes zijn rood- 

 bruin, wit aanliggend behaard. De bladen zijn 5-7-tallig 

 gevind (of vindeelig) met ten deele afloopende blaadjes. De 

 blaadjes zijn langwerpig, spits, van onderen zijdeachtig be- 

 haard, van boven groen. 



De bloemen zijn groot, geel, komen weinig talrijk voor en 

 staan in eindelingsche bijschermen, die echter arm-, soms 

 zelfs eenbloemig zijn. De bijkelkbladen zijn even lang als de 

 kelk. De kroonbladen zijn rondachtig, langer dan de kelk. 

 De vruchtjes zijn meest ruw behaard, ij. 6-9 dM. Juni, Juli. 

 Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt 

 in Midden- en Noord-Europa in bosschen en aan rotsen 

 voor. Zij wordt bij ons als sierheester gekweekt en is wel 

 verwilderd gevonden. 



P. fragariastrum-; Ehrh. (P. stérilis ; ) Grcke). Aard- 

 beiganzerik (fig. 684). 



Deze soort heeft een langen, vertakten wortelstok, waaruit bladen 

 bladerde uitloopers en bloemstengels komen. De 

 uitloopers zijn tot 3 dM lang. De bloemstengels 

 zijn zwak, liggend, wollig behaard, zij dragen 

 meestal 2 drietallige bladen en 2 bloemen. Die 

 bladen zijn tijdens den bloeitijd langer dan de 

 wortelbladen en afstaand behaard. De blaadjes 

 zijn rondachtig-eirond, van boven bijna kaal, 

 van onderen en aan den rand zijdeachtig-viltig, 

 zij hebben 8-12 diepe, breede, uitstaande tanden. 

 De bladstelen zijn dicht horizontaal afstaand 

 behaard. 



De bloemen zijn wit, klein (8-12 mM in middel- 

 lijn). De bijkelk is korter dan de sterk behaarde 

 kelk. De kroonbladen zijn omgekeerd hartvor- 



PotenüUa fruticósa 

 Ffg. 683. 



be- 



Potentilla Fragariastrum 

 Fig. 684. 



!) fruticósa = heesterachtrg. -) fragariastrum = aardbeiachtig. :; ) stérilis = onvrucht- 

 baar. De naam stérilis is door Linnaeus gegeven. Deze noemde de plant Fragaria stérilis, 

 dus aardbei zonder eetbare vruchten. Hij hield haar dus voor een aardbeisoort. 



36* 



