FAMILIE 77. — ROSACEAE. — 577 



aan dijken, wegen, op ruige plaatsen, in droge weilanden voor en is ook 

 bij ons algemeen. 



A. odorata ' Min. Welriekende agremonie (fig. 705). 



Deze plant is krachtiger dan de vorige. De stengel is naar boven ver- 

 vertakt, groen of nauwelijks roodachtig. De bladen 

 zijn ook grooter dan bij A. Eupatoria. De blaadjes 

 zijn langwerpig-lancetvormig, aan weerszijden ver- 

 spreid behaard, met vele klieren, die zich ook op 

 de bloemspil uitstrekken. 



De kelkbeker is aan den voet afgerond en bijna 



half bolvormig , grooter dan bij de vorige , los 

 behaard met teruggeslagen buitenste stekels. De 





kroonbladen zijn langwerpig-omgekeerd hartvormig, 

 goudgeel. Meestal zijn er 2 vruchten. 



juugeei. jvvetbiai zijn er /. vrucnien. 

 Overigens komt de plant veel met de vorige \,-V#C\ 

 overeen. 2[. 4,5-15 dM. Juni— Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De griI ° oma ° ° r 



r Fig. 70o. 



plant komt in bosschen , heggen en aan bosch- 



kanten in geheel Europa voor , doch is bij ons zeer zeldzaam. 



14. Rosa ! Trn. Roos. 



Kelk met een kruikvormige, aan den top vernauwde buis, na den bloeitijd 

 aangroeiend en 5 afvallende of blijvende kelkslippen , waarvan de buitenste 

 aan weerszijden, de middelste aan eene zijde vaak vinspletig zijn. Bloem- 

 kroon in den knop spiraalvormig gedraaid. Kroonbladen 5, omgekeerd 

 hartvormig, kortgenageld. Meeldraden 20 en meer. Stijlen zijdelings staand, 

 verlengd, blijvend. Vruchtjes vele, beenachtig, ruw behaard, in het inwen- 

 dige van de vleezig geworden kelkbuis zittend. 



Heesters met oneven gevinde bladen met gezaagde blaadjes. Steunbladen 

 voor een groot gedeelte met den bladsteel vergroeid. Stengels en meest ook 

 de bladstelen meer of minder dicht met stekels bezet (de stekels zijn het 

 volkomenst aan de 1 -jarige, niet bloeiende takken , de loten). Bloemen wit, 

 rosé of rood, groot, welriekend, alleenstaand of in meest armbloemige 

 bijschermen. 



Biologische bijzonderheden. De wijze , waarop de verschillende roossoorten 

 zich tusschen andere struiken voegen en vasthechten, is dezelfde als bij 

 verschillende andere heggestruiken en zal bij Lycium beschreven worden 

 (zie aldaar). Hebben die heggestruiken geen gelegenheid gehad, zich in 

 ander struikgewas te vlechten, dan vormen zij zelf een soort heg, die zij 

 later tot steun gebruiken. De eerste loten toch, die krachtig in de hoogte 

 groeien, vormen, nadat zij houtig geworden zijn, bogen, die met den top 

 neerbuigen. Uit de bovenzijde van die bogen komen in het volgend jaar ten 

 deele korte, bloemdragende takjes, ten deele weder lange, rechtopstaande 

 loten, die aan den top weer boogvormig worden. Het vrije eind der oude 

 bogen verdort en de nieuwe leggen zich daarover, enz. Hierdoor ontstaat 

 geleidelijk een natuurlijke heg, die al hooger en hooger wordt, doordat de 



') odorata = welriekend. -> .Men kan bijna zeggen dat de Ouden de bloemen in 2 

 klassen verdeelden, n.1. de grootere noemden zij rhodon: rozen, de kleinere ion: violen. 



Heukels, Flora. 37 



