602 — PAPILIONACEAE. — FAMILIE 78. 



omkeert, waarbij de stijl van haar rug glijdt en zij zelf nu met bek en 

 pooten over de meeldraden heenkruipt, al maar door stuifmeel verzamelend. 

 De stijl rolt zich dan om, keert den stempel naar boven, zoodat deze, 

 als hij nog geen stuifmeel ontvangen heeft, bij het tweede bezoek eener 

 bij, tegen het stuifmeel, dat deze aan de onderzijde heeft, komt en zoo 

 toch nog kruisbestuiving plaats grijpt. 



Blijft insectenbezoek uit, dan blijft ook de ontploffing achterwege en 

 worden dan ook geen vruchten gevormd. 



De brem behoort tot de roedegewassen, d.z. die, welke bijna geen bladen 

 vormen, maar waarbij de stengel sterk vertakt is en een vrij uitgebreide, 

 groene assimileerende oppervlakte heeft. Door deze inrichting is de plant 

 in staat hevige stormen te weerstaan, zonder veel te beschadigen, te meer 

 nog daar de takken taai en elastisch zijn. De huidmondjes liggen aan den 

 voet van nauwe groeven en in die groeven zitten nog straalsgewijs haren. 

 Daardoor wordt de verdamping, die al gering is door de kleine oppervlakte 

 der plant, nog minder en is de plant dus erg geschikt om perioden van 

 groote droogte door te maken. De roedegewassen zijn dan ook echte 

 xerophyten. 



Hierbij moet echter opgemerkt worden, dat bij ons de brem geen echt 

 roedegewas is, want niet alleen ontwikkelen zich bij ons aan jonge takjes 

 de bladen wel , maar op gunstige standplaatsen blijven zij ook en worden 

 vrij groot. 



De brem wordt evenals de gaspeldoorn genoemd onder de gewassen , 

 die niet gaarne op kalkrijken grond groeien. Men betwijfelt echter tegen- 

 woordig of er wel gewassen zijn, die een afkeer van kalk hebben, wel 

 zijn er planten, die onverschillig voor kalk in den bodem zijn. 



Het plotseling schroefvormig draaien der peulkleppen is van deze plant 

 reeds lang bekend. 



Volksnamen. De naam brem voor deze plant wordt zeer algemeen gebruikt, 

 ook met verschillende dialectische wijzigingen, verder bezemtakken in het 

 Land van Hulst, bezemkruid in de graafschap Zutphen, West-Friesland * 

 Utrecht en op Walcheren, bremerheide in Friesland, genst en ginster in 

 Zuid-Limburg en het Land van Hulst, in Kennemerland, pinksterbloem in 

 Oost-Drente en Twente. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bijna geheel 

 Europa op dorren zandgrond, ook op beschaduwde plaatsen voor en is ook 

 bij ons algemeen. Zij wordt in Zeeuwsch-Vlaanderen gekweekt om er 

 bezems van te maken en ook als strooisel voor het vee. 



3. Genista 'j L. Heidebrem. 



Kelk 2-lippig, de bovenlip 2-deelig, de onderlip 3-tandig. Vlag weinig 

 verbreed. Kiel stomp, recht of iets gekromd. Helmdraden alle vergroeid. 

 Stijl priemvormig. Stempel scheef, naar binnen gericht. Peul langwerpig 

 of lijnvormig-langwerpig, ver uit den kelk stekend, samengedrukt. 



Bloemen vrij groot, geel, eind- of okselstandig. 



Bladen (bij onze soorten) enkelvoudig, met kleine of zonder steunblaadjes. 

 Gedoomde of niet gedoomde heestertjes. 



i) verbastering van het Italiaansche ginestra, dat afgeleid wordt van het Grieksche 

 knèstron, dat weer afkomstig is van knaoo: krabben, om de stekende deelen der meeste 

 soorten. 



