618 



PAPILIONACEAE. — 



FAMILIE 78. 



Medicago minima 

 Fig. 745. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in West- en 

 Zuid-Europa op bebouwde en onbebouwde plaatsen voor. Bij ons is zij 

 vrij zeldzaam gevonden. Waarschijnlijk is zij op de meeste vindplaatsen 

 wild, maar soms toch ook aangevoerd op bouwland. 



M. minima 1 ) Lmk. Kleine rupsklaver (fig. 745). 



Deze plant is dicht witachtig behaard. Uit den wortel komen eenige 

 vertakte, liggende, opstijgende of rechtopgaande 

 stengels. Deze dragen kortgesteelde bladen met 

 eironde, toegespitste, aan den voet kort getande 

 of gaafrandige (die der bovenste bladen) steunbladen. 

 De blaadjes zijn klein, omgekeerd eirond of omge- 

 keerd hartvormig, uitgerand, naar voren getand, 

 niet gevlekt, de zijdelingsche zijn zittend, het 

 middelste is gesteeld. 



De bloemen staan in 1-5-bloemige trossen, wier 

 stelen korter zijn dan het blad, in wiens oksel zij 

 staan. Zij hebben bloemsteeltjes, die korter zijn 

 dan de kelkbuis, zij zijn goudgeel, klein (3-4 mM), 

 zoo groot als bij M. Lupulina. De zwaarden zijn 

 korter dan de kiel. De peul (fig. 745) is ongeaderd, 

 met circa 3-5 windingen, op den rand met 2 rijen stekels, die zich naar 

 weerszijden stellen en aan den top een weerhaakje hebben, zij zijn even 

 lang als of langer dan de middellijn der peul. De zaden zijn niervormig. 

 Meest O O. 5-45 cM. Mei— juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op droge, zan- 

 dige plaatsen in bijna geheel Europa voor, doch is bij ons zeldzaam. 



W. hispida-) Gaertn. Ruige rupsklaver (fig. 746). 

 Deze plant is vrij kaal. De stengel is sterk vertakt, liggend of opstijgend. 



De bladen hebben vinspletige steunbladen met 

 borstelvormige slippen en wigvormig-omgekeerd 

 eironde, bijna hartvormige, afgeknotte, naar 

 voren iets getande blaadjes. Het middelste is 

 langer gesteeld, alle hebben ze een kleine, dunne 

 stekelpunt. 



De bloemen staan in 4-8-bloemige trossen , zij 



zijn goudgeel, vaak met bruine lijnen op de vlag, 



klein, zoo groot als bij M. Lupulina, doch niet 



zoo dicht opeenstaand als daar. De bloemstelen 



zijn even lang als de kelkbuis. In de bloemen 



zijn de zwaarden langer dan de kiel. De peulen 



(fig. 746) hebben een middellijn van 4-6 mM, zij 



zijn sterk netvormig geaderd met 1' >-3 linksche 



windingen en met 2 rijen van stekels. De zaden zijn niervormig. Q en 



©O. 15-90 cM. Mei— Augustus. 



Vormen hiervan zijn : 



e*, apiculdta Willd. Stekels korter dan de halve middellijn der peul, 

 bijna recht. 



Medicag-o hispida 

 Fi S . 746. 



] ) minima = kleinste. 



-) hispida = stijfhaiïg. 



