634 



PAPILIONACEAE. — 



FAMILIE 78. 



of deze ook goede zaden doet ontstaan, waarschijnlijk is dit wel het geval. 

 Het terugtrekken der deelen der bloem, nadat de drukking door het insect 

 uitgeoefend, ophoudt, is een gevolg van de elasticiteit van den voet van de 

 kiel. De zwaarden hebben zijdelings van de gemeenschappelijke buis 2 

 blaasachtige opzwellingen , waarmee zij de buis door de meeldraden ge- 

 vormd, van boven omvatten en door de elasticiteit dezer deelen zorgen 

 zij er voor, dat die meeldraadbuis ook teruggedrukt wordt. 



Om op de gewone manier den honig te kunnen bereiken , moet een insect 

 een, met de lengte van de kroonbuis overeenkomstige, slurf hebben van 

 minstens 9 a 10 mM lengte (vele hommelsoorten en andere Aphiden kunnen 

 dus regelmatig, enkele vlinders toevallig als bestuivers optreden). Het stuif- 

 meel is echter ook toegankelijk voor alle kortsnuitige insecten, die instaat 

 zijn de kiel neer te drukken. Ook deze bewerken regelmatig kruisbestui- 

 ving, b.v. de honigbij. Eindelijk wordt de honig ook geroofd, nm. door de 

 aardhommel (snuitlengte 7-9 mM) en de honigbij (snuitlengte 6 mM), die de 

 bloemen van buiten aanbijten en door het gevormde gat den snuit naar den 

 honig voeren. Deze opening gebruiken andere insecten daarna ook om 

 honig te rooven. 



Terwijl vroeger de klaver op Nieuw-Zeeland geen of weinig vrucht zette, 

 werd dit geheel anders, nadat circa 100 hommels ingevoerd waren. Deze 

 diersoort was daar nl. niet inheemsch. 



Volksnamen. De namen roode klaver, Brabantsche en bruine klaver 

 worden het meest voor deze plant gebruikt. In Friesland heet de plant 

 bargebloem of ook wel Spaansche klaver en ook wel schapenbloem (de 

 laatste ook in Zuid-Holland). In Zuid-Limburg spreekt men van Fransche, 

 gast- en kleeklaver, op Walcheren van paardenklaver en in Friesland en op 

 Texel van koeienbloem. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op grasgrond in 

 geheel Europa voor en is ook bij ons algemeen. Ook wordt zij veel ge- 

 kweekt en verwildert vaak. De var. villosum komt aan de Oostzeekust 

 voor en is bij ons op zilten grond, nl. op Walcheren en bij Monster gevonden." 



T. diffüsum ') Ehrh. Wijdgetaktc klaver (fig. 767). 



Deze plant is afstaand, lang ruw behaard. De stengels zijn opstijgend of rechtopstaand, 



van onderen ver uitstaand. 



De bladen hebben steunbladen, die witvliezig behaard 

 zijn en waarvan het vrije deel breed driehoekig is en ver- 

 smald is in een lange, priemvormige punt, langer dan bij 

 T. pratense. De blaadjes der onderste bladen zijn klein, 

 omgekeerd hartvormig, die der volgende grooter, lang 

 omgekeerd eirond-wigvormig of eirond-langwerpig of lang 

 elliptisch, stomp of iets uitgerand met een kort spitsje, aan 

 den top onduidelijk getand of gaafrandig. 



De bloemen zijn rood en zitten in vrijgroote, bolronde, 

 alleenstaande, eindelingsche hoofdjes, die aan den voet 

 omgeven zijn door de weinig verbreede steunbladen van 

 de bovenste bladen, die nog blaadjes dragen. De bloemen 

 zijn zittend. De bloemkroon is even lang als of iets langer 

 dan de kelk, eerst witachtig, later rosé. De vruchtkelk 

 (fig. 767) heeft een breed klokvormige, dicht behaarde, 

 10-nervige buis en de kelktanden zijn behaard, lijn-borstel- 

 vormig, aan den voet drienervig (fig. 767), zij zijn een 



weinig ongelijk, vele malen langer dan de buis, zij staan alle rechtop. De peul is vliezig, 



steekt uit den kelk en is 2-zadig. O of OO. 2-4 dM. Mei— Juli. 



Trifolium diffu.su ra 

 Fig. 767. 



] ) diffusum = wijd getakt. 



