636 



— PAPILIONACEAE. 



FAMILIE 78. 



ongelijke tanden. De onderste tand is langer dan of even lang als de buis en de keel is 

 door een verdikten, kort behaarden ring van binnen vernauwd. De peul is er geheel in 



gesloten. O. 1-4 dM. Mei— Juli. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant 

 komt in weiden in de nabijheid der zee voor in West- 

 en Zuid-Europa, zij is bij ons vroeger alleen bij Am- 

 sterdam en Katwijk gevonden , doch sedert 1860 niet weer. 



T. alexandrinum ') L Alexandrijnsche klaver 

 (fig. 770). 



Bij deze klaversoort is de stengel opstijgend of recht- 

 opstaand , vertakt en verwijderd bebladerd. 



De onderste bladen zijn vrij lang gesteeld, kort be- 

 haard, evenals de stengel. De bladen hebben vliezige 

 steunbladen met een kort scheedevormig deel, terwijl 

 het vrije deel er van lancet-priemvormig is. De blaadjes 

 zijn omgekeerd eirond of langwerpig, zwak getand. 



De bloemen staan in ten slotte langwerpige hoofdjes, 

 die kort gesteeld of zittend zijn en vaak een omwindsel 

 hebben. De kelk is 10-nervig, draagt zachte, opstaande 

 haren en lancet-priemvormige tanden. De vruchtkelk 

 is eirond-klokvormig en heeft een keel, die van binnen 

 voorzien is van een uitstekenden, behaarden ring. Van 

 de tanden is de onderste iets breeder dan de andere, 

 zij staan rechtop, zijn bijna sikkelvormig, niet stekend, 

 bros. O. 1-3 dM. Juni. Juli. 



Voorkomen. De plant groeit in Noord-Afrika, doch 

 is bij ons alleen aangevoerd (Zwolle). 



T. lappaceum-) L Klitklaver (fig. 771). 



Deze plant is weinig behaard. Uit den dunnen penwortel komt een slanke, liggende tot 

 opgerichte stengel, met uiteenstaande takken, die verwijderd bebladerd is. 



De bovenste bladen zijn tegenoverstaand, bijna zittend, de 

 onderste langgesteeld. De steunbladen zijn van onderen tot 

 een scheede verbonden, het vrije deel is uit een breeden voet 

 kort Iancetvormig toegespitst. De blaadjes zijn omgekeerd 

 eirond, naar boven zwak getand, aan den top afgerond. 



De bloemen zijn witachtig rosé en staan in vrij groote, 

 bijna bolronde, alleenstaande, gesteelde, zeldzaam zittende," 

 borstelige hoofdjes, die boven de bovenste bladen uitsteken. 

 De kelkbuis (fig. 771) is klokvormig, van buiten kaal, 20- 

 nervig, de keel is dicht behaard en open, de kelktanden zijn 

 borstelig behaard en staan ten slotte sterk uit, zij zijn lijn- 

 vormig, doch van onderen verbreed, aan den voet 5-nervig, 

 bijna gelijk, meest langer dan de buis. De bloemkroon is 

 nauwelijks zoolang als de kelk. Q 1-4 dM. Mei— Juli. 



Trifolium alexandrinum 

 Fig. 770. 



Trifolium lappaceum 

 Fig. 771. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in 

 velden en op heuvels in Zuid-Europa voor en is bij ons 

 alleen op een klaverveld, dat met sumac, uit Palermo afkomstig, bemest was, gevonden. 



T. stellatum '■'•) L. S t e r k 1 a v e r (fig. 772). 



Deze plant is zacht witachtig behaard met uitstaande haren. De stengel is opstijgend, 

 vertakt. 



De bladen staan alle verspreid en hebben kleine, omgekeerd hartvormige, aan den 

 top getande blaadjes. Van de steunblaadjes is het vrije deel vliezig, eirond, stomp, 

 getand. 



De bloemen zijn witachtig rosé, zij staan in bolvormige, alleenstaande, eindelingsche, 

 Ianggesteelde hoofdjes. De kelkbuis (fig. 772) is buis-klokvormig, zijdeachtig behaard, 



!) alexandrinum = Alexandrijnsch. 

 stervormig. 



-) lappaceum = klitachtig. 



:; ) stellatum = 



