FAMILIE 78. 



— PAPILIONACEAE. — 



655 



Coronilla varia 

 Fig. 832. 



C. varia 1 ) L. K r o o n krui el (fig. 802) 



De plant is groen, onbehaard en heeft een kruipenden wortelstok, waaruit 

 vele kruidachtige, holle, uitgespreide, liggende of opstijgende, vertakte, ge- 

 groefde, bijna hoekige stengels komen. 



De bladen zijn gesteeld of bijna zittend, oneven gevind, 7-12-jukkig. 

 De blaadjes zijn langwerpig-ovaal tot lijnvormig- 

 langwerpig, de 2 onderste zijn naar den stengel 

 gebogen. De steunbladen zijn lancetvormig, vrij. 



De bloemen zijn vrij groot (1 cM) en staan 5-20 

 bijeen in schermen, op stelen, die langer zijn dan 

 de bladen, in wier oksels zij staan. De bloem- 

 steeltjes zijn driemaal zoolang als de kelkbuis. De 

 kelk is kort, open, klokvormig met korte, priem- 

 vormig-toegespitste, door wijde bochten van elkaar 

 gescheiden tanden , waarvan de onderste kort is 

 en het bovenste paar dichter bij elkaar staat (fig. 

 802). Van de bloemkroon is de vlag breed spatel- 

 vormig, rosé met donkere strepen, in het midden 

 met een groef in de lengte, boven den nagel op 

 iedere zijde met een stompen tand, terwijl de zwaarden half hartvormig,. 

 wit of bleekrood zijn en de kiel sikkelvormig gekromd, zijdelings samen- 

 gedrukt, wit met een purperkleurigen snavel is. De meeldraden zijn 

 2-broederig. De peulen staan bij rijpheid opgericht, hebben 3-6 leden, 

 vier stompe kanten en zijn langgesnaveld (fig. 802). De zaden zijn licht- 

 bruin, glanzend. 2|. 3-12 dM. Juni— September. 



Biologische bijzonderheden. De inrichting der bloem met het oog op de 

 bestuiving is als bij Lotus, doch alle 10 verdikte helmdraadtoppen werken 

 samen als zuiger. De bloemen scheiden niet op de gewone plaats honig 

 af, de beide openingen aan den voet van den vrijen meeldraad ontbreken, 

 maar aan de buitenzijde van den vleezigen kelk wordt honig afgescheiden, 

 waarop de bijen afkomen. Zij vliegen gewoon naar de zwaarden , die 

 over de kiel gewelfd zijn en in het midden der bloem een soort kussen 

 vormen, waarop zij zich neerzetten. Zij steken dan de slurf onder de vlag 

 en door de wijde tusschenruimte, die zich tusschen de ongewoon smalle 

 nagels der kroonbladen bevindt, komt die slurf weer uit de bloem en komt 

 zoo bij den honig. 



De bladen slaan zich na zonsondergang naar boven en gaan met de 

 rugvlakten tegen elkaar liggen, zij zijn zoo beschut tegen te groote afkoeling. 



De plant is door het looizuurgehalte der bladen beschut tegen slakken- 

 vraat. De kleine deelvruchtjes worden door den wind verspreid. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bosschen en 

 op zonnige heuvels in Midden- en Zuid-Europa voor. Bij ons vindt men 

 haar ook in weiden en op droge gronden, vrij zeldzaam, vooral op rivier- 

 klei en op zandgrond, die dicht daaraan grenst. 



C. scorpioides -) Koch. S c h orpi oen-kro o n kruid (fig. 803). 



De plant is onbehaard, blauwgroen en heeft een penwortel. De stengels 

 zijn kruidachtig, teer, dun, meest niet vertakt en verwijderd bebladerd. 

 De onderste bladen zijn gesteeld, enkelvoudig, spatelvormig, de andere 



!) varia = verwisselend. 



-) scorpioides = schorpioenachtig. 



