FAMILIE 78. 



— PAP1UONACEAE. 



659 



De stengel is recht- 

 met ingesneden getande, half hartvormige 



Cicer arietinum 

 Fig. 808. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt op heuvels en in grasvelden in 

 Midden- en Zuid-Europa voor. Bij ons wordt zij wel als voedergewas gekweekt en is 

 soms wel verwilderd. 



22. Cicer 1 ) Tm. 



C arietinum 2 ) L. K e k e r (fig. 808). 



Deze plant riekt onaangenaam en is klierachtig afstaand behaard, 

 opstaand , gegroefd. 



De bladen zijn oneven gevind, 6-8-jukkig, 

 Steunbladen. De blaadjes zijn ovaal, naar 

 voren gezaagd, stomp. 



De bloemen zijn lilakleurig, violet of 

 wit, alleenstaand op een okselstandigen 

 geleden en in het midden van een schut- 

 blaadje voorzienen steel, die korter is dan 

 het blad, in wiens oksel hij staat. De 

 bloemen hebben een 5-tandigen kelk met 

 gelijke tanden, die vrij wat langer dan de 

 buis zijn, terwijl de 4 bovenste dicht 

 opeenstaan, doch de onderste ver daarvan 

 verwijderd is. De bloemkroon is weinig 

 langer dan de kelk. De meeldraden zijn 

 2-broederig, de helmdraden aan den top 

 verbreed. De peulen hangen aan naar 

 beneden gebogen stelen, zijn groot, sterk 

 opgeblazen, vliezig, ovaal-ruitvormig, ge- 

 snaveld, ros gekleurd, bij rijpheid 1-2-zadig (fig. 808). De zaden zijn eirond-kegelvormig, 

 gerimpeld. O. 22-45 cM. Juni, Juli. 



Biologische bijzonderheid. Aan de plant zitten eencellige haren, die aan den top groote 

 droppels zuur dragen, welke droppels ook weer opnieuw gevormd worden, als zij er door 

 water zijn afgespoeld. Zij dienen om de plant te beschermen tegen slakkenvraat. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Waar deze plant inheemsen is, is onbekend, 



doch in Zuid-Europa en den Levant wordt zij om de zaden gekweekt. Bij ons is zij op 



verschillende plaatsen aangevoerd (bij Deventer, Amersfoort, Dordrecht, Arnhem, Tilburg 

 en Amsterdam). 



23. Yïcia ) Trn. Wikke. 



De indeeling der geslachten der Viciideae is zeker moeilijk, doordat ook hier weder 

 blijkt, dat hoe natuurlijker een groep is, het des te moeilijker is haar in geslachten te 

 s:heiden. Als kenmerken voor een verdeeling kan de vorm van den stijl en de scheef of 

 recht afgesneden meeldraadbuis dienen. Maakt men hiervan gebruik, dan krijgt men 3 kleine 

 goed gekenmerkte geslachten, n.1. Cicer, Pisum en Lens en 2 groote, Vicia en Lathyrus. 

 De indeeling naar de ligging der blaadjes in den knop leidt tot geen andere resultaten, 

 zij rechtvaardigt ook de scheiding van Lens en Lathyrus. Godron en Grenier slaan de 

 verdere scheiding van Vicia in 3 geslachten voor: Vicia, Cracca en Ervum, maar dit gaat 

 niet, want dan wordt b.v. Ervum hirsutum van E. tetraspermum gescheiden en met Vicia 

 Cracca vereenigd, hetgeen onnatuurlijk is. Scheidt men echter deze soort van het geslacht 

 Cracca af, dan krijgt men wel een goed afgescheiden groep, die echter geen geslachts- 

 kenmerken meer bezit. Vereenigt men echter Cracca met Ervum, dan zouden de dan 

 blijvende geslachten Vicia en Ervum geheel ongelijkwaardig zijn. Op deze wijze is dus 

 geen bevredigende indeeling van Vicia te krijgen en ook zou, als men Vicia in verschil- 

 lende geslachten ging verdeelen, evenzeer het. geslacht Lathyrus in Lathyrus en Orobus 

 moeten verdeeld worden. Het schijnt daarom het beste de geslachten Vicia en Lathyrus 

 gewoon te behouden. 



Deze redeneering van Ascherson en Graebner in hunne Flora des Nordostdeutschen 



J ) volgens sommigen van het Grieksche cicus: kracht, om de voedingswaarde der zaden, 

 volgens anderen van krios: ram, omdat de zaden op een ramskop zouden gelijken, hetgeen 

 ook de soortnaam zegt. -) arietinum = op een ram gelijkend. 3 ) van het 



Grieksche bikion: vaatje, in overdrachtelijken zin peulvrucht. 



42* 



