660 — PAPILIONACEAE. — FAMILIE 78. 



Flachlandes schijnt mij zoo overtuigend, dat ik heb gemeend hier niet het voorbeeld in den 

 tweeden druk van den Prodromus Florae Batavae gegeven, te moeten volgen en liever het 

 geslacht, dat daar Ervum genoemd is, mede tot het geslacht Vicia te moeten brengen. 



Kelk buis-klokvormig met 5 gelijke of ongelijke tanden. Meeldraden 2- of 

 bijna eenbroederig met een scheef afgesneden buis, naar den top niet ver- 

 breed. Stijl draadvormig, gebogen, zijdelings of van voren naar achteren 

 samengedrukt, onder den stempel gebaard of min of meer rondom den top 

 behaard. Peul uit den kelk stekend, langwerpig of lijnvormig, gewoonlijk 

 samengedrukt met een afgeronden top of gesnaveld, 2- of meerzadig. 



Bloemen verschillend gekleurd, in gesteelde trossen of 1-3 bijeenzittend 

 in de bladoksels. 



Bladen even gevind, meestal met een enkelvoudige of een vertakte rank, 

 met 1-15 paren gave, zelden getande blaadjes. Blaadjes in den knoptoestand 

 samengevouwen. Steunblaadjes aanwezig. 



Kruidachtige, soms klimmende planten. 



Biologische bijzonderheden. Bij Vicia sepium en V. sativa vindt men 

 zoog. extraflorale nectariën , n.1. zitten aan de onderzijde der steunbladen 

 honig afscheidende haren. Deze iets uitgeholde steunbladen vertoonen in 

 hunne verschillende cellen een goed doorgevoerde verdeeling van arbeid. 

 Terwijl toch de knotsvormige haren honig afscheiden, dienen de lange 

 haren er tusschen om hem vast te houden , terwijl cellen met donkerviolet 

 gekleurd celvocht die deelen intensief gekleurd maken en ze doen opvallen. 

 De afscheiding van honig heeft alleen in de zon plaats en men vindt de, 

 vooral dicht bij den stengeltop rijkelijk honig voortbrengende, nectariën 

 regelmatig door mieren bezocht, die den honig begeerig oplikken. Soms 

 komen ook bijen, hommels, vliegen en wespen voor ditzelfde doel. Men 

 noemt zulke planten mierenplanten (myrmecophilen) en de plant trekt van 

 die mieren, die zij voedsel geeft, ook voordeel, doordat die diertjes de 

 plant tegen rupsen enz. beschutten. Ook bij V. angustifolia en V. faba 

 komen nectariën voor, deze zitten bij de laatstgenoemde aan den spitsen 

 top der bladspil. Volgens Lundström vervangen bij V. Cracca de bladluizen, 

 die de plant geen merkbare schade doen, de nectariën en doen a. h. w. als 

 wandelende nectariën dienst. 



Bij verschillende Viciasoorten wordt amphicarpie waargenomen, d. w. z. 

 aan dezelfde plant worden behalve bovenaardsche vruchten , waarvan de 

 zaden ver verspreid worden, ook vruchten gevonden > die hare zaden 

 direct in de aarde begraven. De laatste ontstaan meest uit kleistogame 

 bloemen. Zoo zijn V. angustifolia, lutea en narbonensis amphicarp. Zelfs 

 is volgens Ascherson Vicia angustifolia slechts een door amphicarpie van 

 V. sativa verschillende biologische vorm. 



De bestuiving der Viciasoorten zal bij V. Cracca uitvoeriger beschreven 

 worden, terwijl bij de andere Viciasoorten, voor zoover noodig, de ver- 

 schillen met V. Cracca zullen worden opgegeven. 



Over de ranken bij de Viciasoorten. Bij de Viciasoorten loopen de even 

 gevinde bladen bijna steeds in een rank uit. Zulke ranken vindt men ook 

 bij tal van andere planten. Hier zal er een en ander over worden mede- 

 gedeeld , zoodat op andere plaatsen met een verwijzing naar hier volstaan 

 kan worden. 



De ranken hebben uitsluitend beteekenis, om de plant, die gewoonlijk 

 hoog opgroeit en toch een zwakken stengel bezit, in staat te stellen recht naar 



