670 



PAPILIONACEAE. — 



FAMILIE 78. 



evenzeer schuin naar boven gerichte haren spreiden zich boven straal- 

 vormig uit, zoodat het dicht onder den stempel liggend, rechtafgesneden 

 boveneinde daar eene vlak schotelvormige ruimte doet ontstaan. 



De helmknopjes openen zich eerst, als de bloem bijna volwassen is en 

 ontlasten hun stuifmeel in de opzwelling van den top van de kiel en 

 trekken zich dan terug. 



De door de zwaarden gevormde hefboomsarmen zijn korter dan bij V. 

 Cracca. Daardoor is er meer kracht noodig, om de kiel neer te drukken 

 en zijn het alleen krachtige bijensoorten, zooals hommels en Antophora > 

 die op normale wijze kunnen zuigen en kruisbestuiving bewerken. 



De plant heeft dus het voordeel, dat vliegen en vlinders, die bij V. Cracca 

 den honig kunnen weghalen, zonder bestuiving te weeg te brengen, hier 

 niet slagen. Daar staat echter tegenover, dat de aardhommel hier de bloem 

 vaak zijdelings aanboort om honig te rooven, hoewel zij de noodige kracht 

 heeft en ook een voldoende slurflengte bezit, om dit ook op normale wijze 

 te doen. De gaten door haar gebeten, worden dan weer door de zwakkere 

 bijen met kortere slurven, zooals de honigbij en de Osmia rufa gebruikt 

 om ook honig te stelen. 



Volksnamen. De plant heet in Groningen duivelsnaaigaren , in Oostelijk- 

 Drente en op de Veluwe heggewikke, in Twente en Utrecht ringelwikke en 

 in Utrecht ook kleine wilde wikke, in het Land van Hulst vitsen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. 

 De plant komt in heggen, struikgewas, bos- 

 schen en aan slootkanten in geheel, doch 

 vooral in Midden- en Noord-Europa voor en 

 is bij ons algemeen. 



V. mélanops l ) Sibth. et Sm. Zwarte wikke 

 (fig. 819*). 



Deze behaarde plant heeft een klimmenden stengel. 

 De bladen zijn 5-7-jukkig met langwerpige blaadjes 

 en vertakte toprank. 



De bloemen zijn 3-kleurig, de vlag is geelachtig, de 

 zwaarden zijn aan den top zwartachtig, de kiel is 

 purperkleurig. Zij zijn vrij groot en staan 1-3 bijeen 

 op stelen, die korter zijn dan de bladen, in wier 

 oksels zij staan. De vlag is onbehaard. De peulen 

 zijn 25-30 mM lang, 8-10 mM breed, langwerpig, 

 samengedrukt, gesteeld, op de zijvlakken onbehaard, 

 op de naden met haren, die op knobbeltjes staan, 

 O. 3-5 dM. Mei , Juni. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Zuid-Europa voor en is in 

 ons land op het stationsterrein te Amersfoort gevonden. 



V. pannónica-j Jacq. Hongaarse h e wikke (fig. 820). 



Deze veel op V. sepium gelijkende plant is zacht behaard. De stengel 

 is klimmend en ten slotte onbehaard. 



De bladen zijn 5-10-jukkig met al of niet vertakte ranken en gaafrandige, 

 pijlvormige, vrij kleine steunblaadjes, die van een bruine vlek voorzien 

 zijn. De blaadjes zijn langwerpig, stomp of afgeknot, vaak met een kort 

 stekelpuntje aan den top. 



Vicia mélanops 

 Fig. 819*. 



hangend en bij rijpheid geelachtig. 



') mélanops = zwart gesteeld. 



-) pannonica = Hongaarsch. 



