FAMILIE 81. — LORANTHACEAE. — 693 



De bloemen zijn zittend en zijn tot hoofdjes opeengehoopt in de oksels 

 der takken, zij zijn geelgroen en 2-luiizig, De mannelijke bloemen (tip. 853) 

 bestaan uit een 4-spletig, lederachtig, geel bloemdek met eironde slippen. 

 De 4 helmknopjes zijn langwerpig, op de bloem- 

 dekslippen vastgegroeid en springen met vele 

 gaten open. De vrouwelijke bloemen (fig. 853) 

 hebben een zeer korten, onduidelijken, 4-tandigen 

 kelk en 4 bleekgele, eironde, spoedig afvallende, 

 iets vleezige bloemkroonblaadjes, terwijl verder 

 het vruchtbeginsel een zittenden , korten stempel 

 draagt. De vrucht is een witte, glanzige, bol- 

 ronde, eenzadige bes met taai, slijmerig vleesch 

 (fig. 853). Het zaad is driehoekig. t\ 2-5 dM. 

 Bloeitijd Maart— Mei , de vrucht is rijp Augustus — 

 November. 



Viscum album 



Biologische bijzonderheden. De inrichting der Fig 853 



bloemen met het oog op de bestuiving is de 



volgende. De mannelijke bloemen hebben 3-4 mM lange bloemdekslippen , 

 de met deze vergroeide helmknopjes bevatten wel 40-50 kamertjes, waarin 

 het stuifmeel zit. Zij krijgen vele openingen; het met fijne korte stekels 

 bezette stuifmeel komt daardoor naar buiten. De inwendige uitholling van 

 den voet van het bloemdek is met een honig afscheidend weefsel over- 

 trokken. De bloemen rieken vrij sterk naar oranjebloesem en worden door 

 vroeg uitvliegende bijen en hommels bezocht, die vooral door den geur 

 gelokt worden. 



De vrouwelijke bloemen zijn veel kleiner dan de mannelijke, de bloem- 

 kroonblaadjes zijn slechts 1 mM lang en zijn naar binnen gebogen naar 

 den dikken ronden stempel. Ook hier bevindt zich een honig afscheidenden 

 ring tusschen den voet van de bloemkroon en den halsvormig ingesnoerden 

 voet van den stempel. Die bloemen rieken minder sterk en de insecten 

 moeten hun slurf tusschen de bloemkroonblaadjes en den stempelkop door- 

 schuiven. Zij zullen dus allicht, als zij uit mannelijke bloemen komen, 

 kruisbestuiving bewerken. 



De maretakken behooren tot de parasieten. Zij leven op loof- en naald- 

 hout, vooral op boomen, wier takken een weeke, saprijke schors bezitten, 

 in het bijzonder als het kurkweefsel daarvan dun en teer is. Vooral op 

 de zilverspar, de appel- en pereboomen en de populieren (in het bijzonder 

 Populus nigra) komen zij voor. Zij vormen soms wel op de takken bosschen 

 van 4 M omvang, terwijl de dikte van den stam soms tot 50 cM gaat. 



De maretakken zijn niet zoo geheel op parasiteeren aangewezen , als b.v. 

 de bremraap en het warkruid, omdat de plant ook in staat is door middel 

 harer groengele bladen te assimileeren (zelfs ook door de groengele schors 

 der takken) en zij neemt dan ook uit de lucht wel voedsel op. Doch zeker 

 is het, dat zij althans het voedsel, dat andere planten uit den bodem 

 opnemen, door hare zuigwortels uit de boomen halen, waarop zij leven. 

 Zij schaden deze echter niet bijzonder sterk 



Het vocht, dat zij opnemen, bevat natuurlijk ook de noodige zouten en 

 terwijl een gewone plant uit den bodem slechts een zeer verdunde zoutop- 

 lossing haalt en in de verdamping van water een middel heeft, om een 

 voldoende hoeveelheid zouten op te trekken, is dat bij Viscum niet noodig. 



