694 — LORANTHACEAE. — FAMILIE 81. 



De verdamping van vocht is bij haar dan ook vrij zwak, de lederachtige 

 bladen bezitten een sterk verdikte opperhuid met een gering aantal huid- 

 mondjes. 



Hoe de plant in haar voedsterplant bevestigd is, zal blijken, als wij de 

 ontwikkeling van het zaad nagaan. 



De witte vruchten der vrouwelijke plant zijn bessen, waarin het zaad 

 door een zeer taai, slijmerig vleesch is omgeven. Zij worden door vogels, 

 in het bijzonder door lijsters verspreid, vooral door Turdus viscivorus, de 

 maretakkenetende lijster. Deze is bij ons slechts zeldzaam en alleen trekvogel 

 en leeft des zomers van insecten , doch des winters van bessen , voorai 

 van die van de vogellijm. Dat de plant bij ons zoo zelden voorkomt, zal 

 wel daaraan liggen, dat die vogel bij ons zoo zeldzaam is. Meende men 

 vroeger, dat die vogel de bessen geheel opat en dat dan de harde zaden 

 onbeschadigd met de uitwerpselen naar buiten kwamen, waardoor zij zelfs 

 aan kiemkracht zouden gewonnen hebben, dit is gebleken onjuist te zijn. 

 De zaden worden in den regel niet ingeslikt, maar de vogel neemt de bes 

 voor in zijn snavel, drukt haar stuk en perst nu het zaad er zijdelings uit. 

 Het wordt dan aan een takje afgewreven en kleeft daaraan door het slijm. 



Is dit in den herfst gebeurd, dan begint in het voorjaar de ontkieming. 

 De kiem, die in het zaad door reservevoedsel is omgeven, is vrij groot, 

 knotsvormig en heeft dit bijzondere, dat de 2 langwerpige, dicht tegen 

 elkaar liggende zaadlobben, evenals de omgevende, met reservevoedsel ge- 

 vulde cellen, groen zijn gekleurd door bladgroen. Bij de ontkieming strekt 

 zich nu de as van de kiem en wel vooral dat deel, dat onder de zaad- 

 lobben ligt en dat nu de halfbolronde aanleg van het worteltje is. Dit 

 komt uit de zaadhuid naar buiten en groeit in de richting van de schors 

 (het is gebleken, dat de oorzaak daarvan is, dat dit tevens is de richting 

 van de kleinste hoeveelheid licht). Heeft het worteltje de schors bereikt, 

 dan verbreedt het zich daarin tot een schijfje, waarvan het midden 

 voortgroeit in de schors tot op het hout. Verder gebeurt er in het eerste 

 jaar niets. In het tweede wordt de zaadhuid afgeworpen en het stengeltje 

 strekt zich en draagt de 2 zaadlobben. Het strekt zich steeds loodrecht op 

 den tak, waaraan de ontkieming plaats had, hetgeen gunstig is om later 

 meer licht te kunnen ontvangen. In den tak heeft zich natuurlijk een 

 nieuwe jaarring om het hout gevormd en daardoor is de worteltop van het 

 jonge plantje omwald door hout en is dus schijnbaar in het hout gedrongen. 

 Op de grens tusschen schors en hout ontstaan verder zijtakken aan den 

 boorwortel, de zoog. schorswortels, die als evenwijdige draden te zien zijn 

 en deze vormen nieuwe boorwortels, die zich in de zachtere mergstralen 

 van het hout naar binnen boren. Dit blijft in opvolgende jaren zoo voort- 

 gaan over een steeds meer uitgebreid gebied. Snijdt men zulk een boom 

 door, dan ziet men die wortels als dikke, geelgroene draden loopen. 

 Buiten den tak komt in hei derde jaar het eerste paar bladen te voorschijn, 

 in het vierde verlengt zich de stengel en vormt weer een paar bladen , in 

 wier oksels een knop zit en terwijl zich nu in het vijfde jaar de stengel 

 verlengt, ontstaan ook 2 zijtakken en komt het soms in het zesde jaar 

 reeds tot bloemvorming. 



Merkwaardig is vooral nog, dat de schorswortels vaak knoppen voort- 

 brengen, die naar buiten komen en tot nieuwe planten opgroeien en dat 

 vooral, als de oude plant is afgesneden. Dergelijke knoppen zijn te verge- 



