Onder zoodanige gemengde auspiciën kwamen in 1899 de demon- 

 stratievelden ter wereld, aanvankelijk acht in getal, over verschillende 

 deelen van Java verspreid. Geheel overeenkomstig de verwachting, was de 

 belangstelling van inlandsche zijde in den beginne uiterst gering; ook bleef 

 ze hier en daar beneden het laagste peil, waarop eenig blijvend nuttig effect 

 mocht worden verwacht. Maar elders viel het mede. Daar zette de voorbij- 

 ganger zijn pikolan weldra voor een oogenblik terzijde, daar hoorde men, 

 aanvankelijk op schuchteren toon, de vraag, of het nieuwe recept voor 

 algemeen gebruik bestemd was en toen het antwoord bevestigend luidde, 

 onder toevoeging zelfs, dat ook een deel van het betere zaadgoed ter 

 beschikking stond, was de schuchterheid spoedig verdwenen en kwamen de 

 omwonenden in grooten getale opzetten. 



Zoo heeft ongeveer de helft der velden aan de bedoeling beantwoord 

 en wanneer hier, naast dien van den onvermoeiden leider, Jhr. C. de 

 Savornin Lohman, nog een andere naam mag worden genoemd, dan is het 

 zeker die van den thans gepensioneerden Regent van Karang Anjar, Raden 

 TiRTAKOESOEMA, die door woord en daad aan het streven van Treub een 

 niet genoeg te waardeeren steun heeft verleend. Beschouwd in het kader 

 van hun tijd, waren die demonstratievelden zeker het beste middel om van 

 deskundige zijde in rechtstreeksche aanraking te komen met een bedrijf, 

 dat tot dusverre geheel buiten den kring der bemoeiingen had gelegen en 

 ongemeen rijk was bezaaid met de klemmen en voetangels, waarop daar- 

 straks met een enkel woord werd gewezen. 



Aanraking te verkrijgen van indirecten aard, vereischte een langoren 

 tijd van voorbereiding. Zij zou moeten loopen, zoo was de gedachtengang 

 van Treub, over de inlandsche rangen van het Binnenlandsch Bestuur, in 

 het bijzonder over hen, die door den aard van hen werk dagelijks met de 

 bevolking en haar hoofdbedrij f in voeUng waren. Den reeds fungeerenden 

 ambtenaren de daartoe noodige kennis bij te brengen, gesteld dat een 

 regeling in dien zin mogelijk ware geweest, kwam niet verkieselijk voor; 

 men had zich dus tot het komende geslacht te wenden. 



Dit denkbeeld was overigens niet nieuw en de uitvoering ervan 

 evenmin. Reeds onder de directie van Scheffeb en tijdens de drie eerste 

 jaren van Treub's beheer, was een Landbouwschool aan 's Lands Plantentuin 

 verbonden geweest, die zoowel door de Europeesche, als door vele inlandsche 

 ambtenaren vóór de aanvaarding van hun eigenlijken werkkring moest 

 worden bezocht. Scheffer had zich voor deze instelling zelfs zeer veel 



