destijds, valt voor een deel zelfs heden nog niet te denken. Hoofdzaak 

 was, de beschikking te hebben over voorloopige flora's, voldoende voor 

 een snelle en algemeene oriënteering, terwijl in de eerste plaats de lagere 

 planten voor deze wijze van behandeling in aanmerking werden gebracht. 

 Hier vallen, met groote waardeering, de namen te noemen van Raciboeski, 

 ScHiFFNER, Penzig, DE WiLDEMAN, Fleischer en Bernard, die ieder op 

 een bepaald gebied aan het tot stand komen dezer Flora vanBui- 

 tenzorg hebben medegewerkt. Met de hoogere planten vlotte het minder. 

 De systematici op dit gebied streefden volgens Treub teveel naar „wis- 

 senschaftliche Vollkommenheit", waren te weinig indachtig aan de waar- 

 heid van het gezegde : bis dat, qui cito dat. Een afgerond geheel kwam 

 daardoor niet tot stand; het is feitelijk eerst gegeven, geheel afgescheiden 

 van de oude Flora, in de Excursionsflora von Java, in de 

 jaren 1911 en 1912 verschenen van de hand van Dr. Koorders, terwijl 

 pas in den allerlaatsten tijd een verdere bijdrage in dezelfde richting werd 

 geleverd door Dr. Boldingh, in zijne Zakflora voor de Landbouw- 

 st reken van Java. Een uitzondering moet echter worden gemaakt 

 voor de Orchideeën, die, met uitbreiding van het areaal Buitenzorg 

 en Omstreken tot geheel Java, een voortreffelijke bewerking vonden 

 in de monographie van Dr. J. J. Smith : Die Orchideën von Java, 

 waaraan een uitvoerige atlas is toegegevoegd. Nu echter door een afzon- 

 derlijk plantkundige, den Heer C. A. Backer, met kracht wordt gewerkt 

 aan een groot werk over de Phanerogamen van Java, bestaat gegronde 

 hoop, dat een publicatie, als door Treub reeds in 1895 bedoeld, maar dan 

 in meer volledigen vorm, niet te lang meer op zich zal laten wachten. 



Ook in andere richting mocht Treub tastbare bewijzen van waar- 

 deering ontvangen. De B i b 1 i o t h e e k, die zich snel uitbreidde, zoowel 

 door aankoop, als ook en vooral door ruiling van edita met andere instel- 

 lingen, was langzamerhand niet meer onder te brengen in de beide kamers 

 van het Herbariumgebouw, waarin zij tot dusverre een bekrompen en 

 tamelijk onveilig onderkomen had gevonden. En wat hij nauwelijks had 

 durven vei"wachten, werd blijde werkelijkheid : er bleek in Holland genoeg 

 sympathie voor zijn streven te bestaan, om door milde bijdragen de op- 

 richting van een nieuw gebouw mogelijk te maken! Ook hier lag de relatie 

 met de praktijk niet dadelijk voor de hand; reden te meer voor hem, om 

 zich over een zoo voorspoedigen gang van zaken te verheugen. 



Verreweg het belangrijkste, dat Treub tijdens zijn tweede verblijf in 



