vóóropleiding thans in Indië niet is te vinden. Een teleurstelling van de soort, 

 die bij het werken in de tropen helaas niet tot de zeldzaamheden behoort 

 en des te onaangenamer is, omdat zij bij personen, die niet met de toestanden 

 in eene kolonie bekend zijn, dikwijls aanleiding geeft tot verwijten van gebrek 

 aan voortvarendheid en onvoldoende overtuiging van het belang der zaken. Ook 

 Treub zijn die teleurstellingen, noch die verwijten bespaard gebleven. Buiten de 

 archieven vindt men echter slechts zelden melding ervan gemaakt en dat hier 

 terloops erop wordt gewezen, moge slechts dienen, om een des te helderder licht 

 te doen vallen op het vele, dat trots dat alles, door hem werd tot stand gebracht. 



In sneller tempo dan tot dusverre zien wij thans den boom zijn takken 

 vormen. Waren de geneeskrachtige gewassen tot een voorwerp van onderzoek 

 geworden, ook op het gebied van de meeste cultuurgewassen en hun voort- 

 brengselen was nog vrijwel alles te verrichten, zoowel wat cultuur, als wat 

 bereiding aanging. Daarbij liet het zich aanzien, dat tal van plantensoorten, 

 deels nog weinig bekend, deels reeds in andere tropische streken verbouwd, 

 voor invoer in Nederlandsch Indië in aanmerking zouden kunnen komen, 

 om nieuwe mogelijkheden op landbouwgebied te openen. Wel had de Cul- 

 tuurtuin op dit gebied reeds heel wat verdienstelijk werk verricht, maar 

 de wetenschappelijke basis en de vaste lijn ontbraken nog daaraan. In 

 deze leemte nu werd in 1890 voorzien door de oprichting van een Agri- 

 cultuur chemisch Laboratorium, dat zijn plaats vond in den 

 zooeven genoemden Tuin, derhalve temidden der gewassen, die het onderwerp 

 der proeven en onderzoekingen zouden uitmaken of daartoe nog zouden 

 worden ingevoerd. 



Aan het hoofd ervan kwam te staan Dr. P. van Romburgh, wiens pro- 

 ductieve werkzaamheid de nieuwe instelling spoedig maakte tot een algemeene 

 vraagbaak op landbouwkundig gebied. De verbintenis met het dankbare 

 onderzoek in de tropen mocht bij hem echterweinigmeer dan haar koperen 

 gedenkfeest vieren; want in 1903 werd hij geroepen tot vervulling der vacature 

 van Hoogleeraar in de Organische Scheikunde te Utrecht, een roepstem, 

 waaraan hij meende gehoor te moeten geven, ofschoon het afscheid van Indië 

 hem zwaar viel. Met zijn vertrek viel tevens samen eene, in den loop 

 der jaren wenschelijk gebleken verandering in den opzet en het karakter 

 der agricultuurchemische onderzoekingen, waarop hieronder nog wordt 

 teruggekomen. 



Tegelijk met het laboratorium in den Cultuurtuin kwam er ook een in 



