1 2 ^^a^^^^a^^e^^^^^^^^^a^a^i 



werkkracht 's Lands Plantentuin echter slechts een drietal jaren heeft 

 kunnen profiteeren, daar een ernstige zielsziekte in den loop van 1892 zijn 

 vervanging noodzakelijk maakte. Betreurde Treub op zich zelf reeds 

 het verlies van een zoo hooggewaardeerden medewerker, ook in ander 

 opzicht is het vertrek van Grbshoff voor hem een bron van veel en langdurig 

 verdriet geweest. Als een gevolg toch van de bedoelde ziekte had zich bij 

 laatstgenoemde het vaste denkbeeld gevestigd, dat Treub hem liever niet 

 langer aan zijn inrichting zag verbonden, voornamelijk uit vrees, door den 

 jongere te worden overvleugeld. Daaruit vloeide een langdui'ige en hevige 

 actie van Greshoff's zijde voort, aan welke door velen, die niet met de 

 juiste toedracht der zaak bekend waren, een waarde is toegekend, welke 

 haar ten eenenmale moet worden ontzegd. Ook later, toen Greshoff, na 

 genezen te zijn en Indië voor goed te hebben verlaten, nog vele jaren op 

 verdienstelijke wijze de Directie van het Koloniaal Museum heeft gevoerd, 

 is van die verwijdering iets blijven hangen. 



Geen van beiden is thans meer in het land der levenden, maar ter 

 wille eener juiste beoordeeling dezer zaak door een later geslacht stel ik 

 er prijs op, hier de woorden te herhalen, door Treub in 1894 tot mij, een 

 jongeren studiegenoot van Greshoff, gesproken: „Toen wij afscheid van 

 elkander namen op het oogenblik, waarop Greshoff voor het eerst met 

 een kort verlof van Buitenzorg zou vertrekken, geschiedde dit op dezelfde 

 vriendschappelijk wijze, als waarop wij steeds met elkander hebben omgegaan. 

 Sedert dat oogenblik heb ik hem niet teruggezien en is er ook niets gebeurd, 

 dat in onze verhouding eenige verandering had kunnen brengen. Zoolang 

 Greshoff zegt, iets tegen mij te hebben, zoolang moet ik verklaren, dat 

 zijn genezing niet volkomen is." 



De draad van Greshoff's onderzoekingen werd op het punt, waarop deze 

 haar had moeten loslaten, opgevat door Dr. W. G. Boorsma, ook thans 

 nog geplaatst aan het hoofd van het Pharmacologisch Labora- 

 torium, dat in 1903 zijn tijdelijk karakter in een blijvend zag omgezet 

 en ten vorigen jare — echter nog slechts op papier — werd uitgebreid met 

 eene onderafdeeling voor pharmocodynamisch-therapeutisch onderzoek, een 

 uitbreiding, die reeds lang op het programma stond. Dat die uitbreiding nog 

 geen werkelijkheid is geworden, vindt zijn oorzaak in het teit, dat de genees- 

 kundige, die door zijn bijzondere studiën voor het instellen dier onder- 

 zoekingen was aangewezen en zelfs reeds door de Regeering ter voor- 

 loopige beschikking gesteld, op het laatste oogenblik om intrekking dier 

 beschikbaarstelling heeft verzocht, terwijl een ander met voldoende bijzondere 



