niet maar incidenteel kon worden verriclit en tot het gewenschte resultaat 

 leiden; secundo, omdat de suikercultuur op Java stellig niet zoo spoedig 

 tot verdere — om niet eenmaal te spreken van haar huidige — perfectie zou zijn 

 gekomen, wanneer het recept tegen de sereh-ziekte haar, na een enkele 

 doktersvisite, met de gebruiksaanwijzing was thuisgestuurd. Zij, die destijds 

 de klappen hebben opgevangen en nog in het land der levenden zijn, mogen 

 iets pijnlijks in hun glimlach vertoonen, wanneer wellicht deze regelen hun 

 in handen komen, het is een niet te ontkennen feit, dat juist door de 

 hardnekkige en geheimzinnige sereh-ziekte het suikerplantend Java heeft 

 geleerd, wat eigenlijk onder werken wordt verstaan. 



Aan BuRCK viel de taak te beurt, den strijd tegen Hemüeia vastatrix 

 aan te binden. Hier was het geen zoeken naar oorzaken, maar naar rationeele 

 bestrijdingsmiddelen, ontleend aan een, nog te verkrijgen nadere kennis 

 van het parasietische organisme. In dit opzicht is door Bukck inderdaad 

 het bereikbare bereikt, maar tevens is dit onvoldoende gebleken, om over 

 het kwaad te zegevieren. Gelukkig daarom, dat door vroegere werkzaam- 

 heid een uitweg ter beschikking stond en de Liberia-koffie kon worden aan- 

 gewezen, en tegelijkertijd aangeboden, als een, voor de bladziekte minder 

 vatbare vervangster harer met ondergang bedreigde verwant. 



Inmiddels had ook een Laboratorium zijn intrede gedaan onder de af- 

 deelingen van 's Lands Plan ten tuin. Bijna schreven wij, dat het was 

 verrezen. In die dagen verrezen er echter nog geen gebouwen voor 

 den dienst der natuurwetenschap; men verheugde zich reeds, wanneer er 

 van andere diensten eens iets afviel, dat als locaUteit nog bruikbaar was 

 en zoo zien wij een oud hospitaalzaaltje, dat aan den Tuin grensde, met 

 zeer eenvoudige middelen herschapen in het eerste botanische station, dat 

 de tropen hebben aan te wijzen gehad. „Deze paragraaf is nieuw in de 

 verslagen van 's Lands Plantentuin" — zoo schreef Treub onder het hoofd 

 Laboratorium in het jaarverslag over 1884 — „zij zal wellicht in het vervolg 

 niet onder de minst belangrijke rekenen". Men zou zich thans onze Buiten- 

 zorgsche instelling inderdaad niet meer kunnen denken zonder dit botanische 

 station, dat in de geschiedenis harer latere jaren in zoo ruime mate de rol 

 heeft gespeeld, die door Treub van den beginne werd voorzien. Het 

 Vreemdelingen-Laboratoriura, zooals het in de wandeling 

 werd genoemd, is werkelijk geworden tot een, in wetenschappelijk opzicht, 

 gewijde plaats, waarheen door de meeste corypheeën van het hedendaagsche 

 natuuronderzoek vruchtbare bedevaarten zijn gemaakt en de ontruiming 



