onbegrensde beteekenis eener langdurige aanwezigheid van iemand, die 

 zich met hart en ziel aan een zaak heeft gegeven. Men bedenke hier, dat 

 deze woorden worden neergeschreven in de tropen, waar zulk een lange 

 duur tot de groote uitzonderingen behoort en ook in de toekomst zal blijven 

 behooren. Paren zich aan die toewijding geestelijke gaven, als die, waarover 

 Treub beschikte, dan is er voor het begrip onbereikbaar nauwelijks meer plaats. 

 In een artikel in de „Revue des Deux Mondes", dat in de tachtiger 

 jaren van zijne hand over den Buitenzorgschen Plantentuin verscheen, 

 kenschetste Treub terecht de afwezigheid van „esprit de suite" als „Ie 

 tléau des colonies"; wat diezelfde „esprit" vermag in het gezegende uitzon- 

 deringsgeval, dat zijn levensgeschiedenis oplevert, daarvan mogen ook de 

 volgende bladzijden getuigenis afleggen. 



EERSTE PERIODE; 1880 TOT 1887. 



De nieuwe, op voordracht der Hollandsche hoogleeraren in de Plantkunde 

 benoemde Directeur had den 29-jarigen leeftijd nog niet ten volle bereikt, 

 toen hij den 13den November 1880 zijn betrekking aanvaardde. Of hem 

 toen reeds iets voor den geest heeft gestaan van de veelzijdige ontwikkeling, 

 waarvoor de aan zijn zorgen toevertrouwde instelling vatbaar zou blijken, 

 wie zal het zeggen? Zeker is, dat de differentiatie in de beide hoofdrich- 

 tingen, die van het abstracte, en die van het toegepaste onderzoek, reeds 

 dadelijk voor hem evenmin verborgen bleef, als het feit, dat, onder den 

 drang der omstandigheden, het evenwicht tusschen die twee gedurende de 

 laatste beheersjaren van zijn voorganger was verbroken en dat de schaal 

 teveel naar de laatstgenoemde richting overhelde. Wij vinden het nergens 

 met woorden uitgesproken, maar reeds zijn eerste daden wijzen op de 

 overtuiging van het verkeerde van dezen toestand en op de vrees, dat men 

 bij de vele bemoeiingen, die 'sLands Plantentuin destijds reeds had met de 

 praktijk van den landbouw, op deze wijze voortgaande, spoedig den veiligen 

 bodem der exacte waarneming niet meer onder de voeten zou houden. 



Het mag een heilzaam samentreffen worden genoemd, dat Treub zich 

 daardoor in de eerste plaats genoodzaakt zag op te treden als wat hij vóór 

 alles was: man van de wetenschap. Dat deze moet vóórgaan en steeds 

 haar voorsprong moet behouden, stond bij den aanvang van zijn loopbaan bij 

 hem blijkbaar reeds even vast, als op het oogenblik, waarop hij het werk van 

 25 jaren bekroond zag met de oprichting van het Departement van Landbouw. 



Hoe haar dien voorsprong te verschaffen, hoe haar het behoud ervan 



