ER 
23 
om een dun stokje te winden; daaruit bevrijd, en 
door prikkeling van de convexe zijde weder min of 
meer ontrold, wist zij zich bij gebrek aan ander 
steunpunt om den stengel van de kiemplant te 
winden, doch viel kort daarna verdord af. 
Terwijl wij hier dus met een teratologisch optreden 
te doen hebben, beschrijft DARWIN ') in hooge mate 
overeenstemmende ranken aan de pas uitloopende 
stengels van Zropacolum tricolorum Sw. var. grandt- 
Plorum, een knoldragende plant. Totdat de stengels 
twee of drie voet hoog zijn, ontwikkelen zich als regel bij 
deze soort de beschreven ranken; de hoogere vormen 
overgangen tot echte bladeren. Wat Norr bij de 
teratologische rank opmerkte, nl. dat deze zich ten 
slotte om den stengel van de kiemplant wikkelde, 
komt ook bij 77. ticolorum voor wanneer rank of 
blad geen steun gevonden hebben; in andere gevallen 
blijft het bij een min of meer spiraalsgewijze intrekken 
van den bladsteel. Geen der overige 7ropacolum-soor- 
ten vertoont, volgens DARWIN, deze eigenschappen. 
Ware het verschijnsel niet uitsluitend gebonden aan de 
jeugdige stengels, (de hooge bladeren gedragen zich 
als die van Zr. majus) dan zou men de plant stellig 
tot de echte rankendragers moeten rekenen. 
Norr tracht de vraag of het optreden der rank 
bij Zr. aduncum een progressieve mutatie, dan wel 
een atavisme is, op de volgende wijze te beantwoorden. 
Alle éénjarige Zropaeolums zijn verplicht ter wille 
van hun voeding zoo spoedig mogelijk na de ont- 
kieming een zoo groot mogelijk assimileerend blad- 
Ĳ) CH. DARWIN, Climbing Plants, bladz. 60. 
