27 
zich een verklaring van de waargenomen verschijn- 
selen denken: als een reactie op de uitwendige 
omstandigheden, in dit geval bijv. het verschil 
tusschen de sterk belichte, droge standplaats op de 
vlakte, en de vochtige donkerte van het woud; als 
een optreden van meerdere elementaire soorten, 
slechts in biologische eigenschappen verschillend, (aan- 
genomen althans, dat systematisch-morphologische 
verschillen afwezig zijn); ten slotte is het ook mogelijk 
deze planten, naar de zienswijze van DE Vries '!), te 
beschouwen als voorbeelden van dubbele aanpassing, 
als „Mittel”- of „Doppelrassen”’. 
Beschouwen wij bijv. het gedrag van Polygonum 
Convolvulus L. ParMm*) heeft het eerst opgemerkt 
dat alleen die individuen, welke zich in het midden 
van den zomer ontwikkelen, winden kunnen: zoowel 
voorjaars- als najaarsplanten groeien, zelfs bij aan- 
wezigheid van steunsels, niet tot slingerplanten uit. 
Deze waarnemingen maken het m. 1. waarschijnlijk, 
dat Polygonum Convoloulus een aantal elementaire 
soorten omvat, die zoowel in tijd van ontkieming als 
in habitus verschillen. Moeilijker wordt het alreeds 
zonder opzettelijk onderzoek een beslissing te nemen 
betreffende Counvolvulus arvensis L., die op open 
standplaatsen liggende stengels heeft, en in graan- 
velden zich tot een flink slingerende plant ontwik- 
kelt, met sterk nuteerende stengels. Hier hebben 
1) Huco pr VRrres, Die Mutationstheorie Il, bladz. 522; Species and 
Varieties, Chicago, 1905, bladz. 309: „Zwersporting Varieties”. 
2) L. H. ParM, Veber das Winden der Pflanzen, Tübingen, 1827, bladz. 42, 
aangeh. uit SCHENCK, Biologie, bladz. 129. 
