28 
wij wellicht met een voorbeeld van een dubbelras 
te doen. 
Die planten, wier gedrag als reactie op de uit- 
wendige omstandigheden te beschouwen is, zou men 
facultatieve klimplanten kunnen noemen. 
Uit den aard der zaak brengen zij het niet verder 
dan tot „Spreizklimmer”. Zij gedragen zich als de 
planten in onze stadstuintjes, die ten gevolge van 
onvoldoende belichting lange, slappe stengels ver- 
krijgen, welke het gewicht der plant niet meer 
kunnen dragen. Zij „trekken” te hoog op en moeten 
aan stokken opgebonden worden. Laat men dit na, 
dan vallen ze bij de eerste de beste regenbui, door 
het gewicht van het aanhangende water, om. De ana- 
tomische bouw beheerscht thans in hooge mate de 
gevolgen: de stengel kan afknappen, en dan gaat de 
plant in den regel dood, of wel, indien hij taai is, 
en de wegen voor geleiding van voedsel en water 
in voldoende mate bruikbaar gebleven zijn, tot op 
den grond doorbuigen en zich vandaar bij den 
verderen groei weer oprichten, indien omliggende 
heesters of struiken niet reeds eerder steun verleend 
hebben. In dit laatste geval verkrijgen wij den 
eenvoudigsten vorm van klimplant. Opgevangen door 
de steunsels groeit de stengel aan den top voort; 
de plant klimt hooger en hooger tot zij haar bloemen 
ontplooit. Zóó gedragen zich planten als Ga/eum 
Aparine L., nú eens tusschen het gras met half 
opgerichte stengels voortgroeiend, dan weer hoog- 
opklimmend in heggen. De stijve haren, die deze 
plant zoo uitstekend te stade komen, zijn waarschijnlijk 
