354 
met epiphyten, als groene slingers van boom tot boom 
gaan, dan weder in groote bochten op den grond 
liggen, en daarbij nagaat hoe de verdeeling van 
harde en weeke weefsels in den stam het mogelijk 
maakt zonder schade al deze vormveranderingen te 
verduren, is licht geneigd hierin wederom „adaptie” 
te zien. SCHENCK *) zegt: 
„Ich bin der Ansicht, dass wir es bei den compli- 
cirteren Typen entschieden mit Anpassungserschei- 
nungen zu thun haben. Die complicirten Typen 
haben sich als zweckmässige unter Mitwirkung der 
Selection aus einfacheren Abweichungen entwickelt, 
und letztere, wie z. B. der gefurchte Holzkörper, 
mögen zunächst auf irgend eine Weise zum Vorschein 
gekommen sein, ohne zugleich der Pflanze Nutzen 
zu bringen. War die Form des Dickenwachsthums 
einmal ins Schwanken gerathen, so konnte die 
Selection eingreifen und die Anomalie nach be- 
stimmten Richtungen hin weiter entwickeln.” 
SCHENCK neemt hier een gematigd standpunt in: 
volgens hem is de „Kabelstructur” een aanpassing. 
Eenerzijds gaan WESTERMAIER en AMBRONN?), en 
HABERLANDT 3) veel verder, door ook in de plaat- 
sing van het phloeëm tusschen harde deelen, 
welke op verschillende wijzen tot stand komt, een 
zóó groot voordeel te zien voor de bescherming 
van het teere weefsel tegen druk bij buiging en bij 
1) H. ScHENCK, Anatomie, bladz. 25. 
2) M. WESTERMAIER und H. AMBRONN, Beziehungen zwischen Lebens- 
weise und Structur der Schling- uzd Kletterpflanzen, (Flora, 1881). 
3) G. HABERLANDT, Physiol. Pflanzenanatomie, bladz, 625 e.v. 
