46 
elkaar, in de dikte; zij verkrijgen secundaire merg- 
stralen, die door vermenigvuldiging hunner cellen 
de afzonderlijke vaatbundels tot splitsing kunnen 
brengen. De mergstandige vaatbundels groeien in 
sterker mate dan de periphere. 
Tengevolge van dezen groei wordt de skleren- 
chymring verbroken; de spanningen in het parenchym 
worden opgeheven door talrijke deelingen in dit 
weefsel, dat een groot gedeelte van de oudere 
stengels inneemt; de regelmatige rangschikking der 
vaatbundels gaat grootendeels verloren. 
Bij alle overige tot heden onderzochte soorten 
der genoemde geslachten vormt zich in het paren- 
chym tusschen de periphere vaatbundels een inter- 
fasciculair cambium, zoodat deze vaatbundels geza- 
menlijk door een cambiumecylinder in de dikte groeien 
en hun regelmatigen stand behouden. Het cambium 
zet echter ter plaatse van de mergstralen slechts 
parenchym af‚ zoodat het hout beperkt blijft tot 
een aantal radiale platen. 
De mergstandige vaatbundels vormen geen inter- 
fasciculair cambium. Hun diktegroei is binnen meer 
of minder ruime grenzen beperkt. De sklerenchym- 
ring, die tegen de periphere vaatbundels aanligt, 
blijft dan ook in de meeste gevallen ongeschonden. 
Voor Peiper-species vindt men in de litteratuur 
(pe Bary, bladz. 583; v. TircreM, bladz. 795) hier en 
daar het optreden van bandvormige stengels aange- 
geven. Deze opgaven berusten op een waarneming 
van CrÜüceER (bladz. 490) bij Piper nzerum L. SCHENCK 
(IL, bladz. 45) betwijfelt deze opgave, tenzij de afplatting 
