2 
rest van het blad nog in meristematischen toestand 
verkeert. Deze „Vorläuferspitzen’’ kunnen reeds assi- 
mileeren, en dragen dus bij in de voeding der plant, 
zonder door gewicht en omvang den opstijgenden 
stengel zoo sterk in zijn bewegingen te belemmeren 
als volledig uitgegroeide bladeren zouden doen. 
Eerst aan de oudere stengelgedeelten, ver onder den 
stengeltop, ontwikkelen zich de bladeren verder, en 
loopen de okselknoppen uit tot zijstengels, die, op 
omringende struiken rustende, het neervallen van den 
slappen hoofdstengel voorkomen, tenzij het gewicht 
van den stengel gedragen wordt door ranken, die in 
dien tusschentijd een steunpunt gevonden hebben; 
de stengeltop, bijna naakt, of slechts met de vroeg 
ontwikkelde grijporganen bezet, is reeds veel verder 
omhoog gekomen, zich verheffend op het stevig 
bevestigde onderdeel. 
De overeenkomst tusschen deze „Vorläuferspitzen’’, 
met hun ten deele reeds assimileerend weefsel, en 
geëtioleerde bladeren, die geheel meristematisch 
blijven, is dus slechts schijnbaar, ook afgezien van 
het kleursverschil, gevolg van het achterwege blijven 
der chlorophylvorming, dat een afzonderlijk, niet 
noodwendig met het etiolement samengaand, phy- 
siologisch verschijnsel is. 
Thans stellen wij ons de vraag: Zou het inderdaad 
mogelijk zijn, dat een plantensoort, uitsluitend ten 
gevolge van de duisternis in het woud, door 
etiolement kleiner blad kreeg? 
Waarnemingen leeren ons het tegenovergestelde. 
