II 
Vatten wij het betoog van SCHENCK in enkele 
woorden samen, dan blijkt, dat hij zich als eersten 
factor voor het ontstaan der lianen voorstelt: de 
duisternis van het oerwoud, die etiolement veroor- 
zaakt bij een deel der kiemplanten van zaden, die 
bij toeval in het bosch geraakt zijn; dat dit etiolement 
dezen planten lange stengelleden, met kleine blad- 
schijven gegeven heeft; dat bij een deel dezer 
planten, wederom onder invloed der duisternis, in 
de lange stengelleden het vermogen van roteerende 
nutatie te voorschijn gekomen is; en dat in al deze 
gevallen deze eigenschappen, oorspronkelijk slechts 
reactie op physiologische prikkels, door selectie ver- 
sterkt, en ten slotte gefixeerd zijn. 
Be Kritische beschouwing des theorie 
van SCHENCK. 
Het is zeer wel begrijpelijk, dat ScHeNcK overeen- 
komst meende op te merken tusschen een geëtio- 
leerden stengel en den stengel van een liaan. Ziet 
men voor een oogenblik af van het kleurverschil, 
dan vertoonen beide uitermate gerekte stengelleden 
en langen tijd klein blijvende bladschijven. Vooral 
is dit het geval met de snel opgroeiende lange loten 
van de lianen: de bladeren zijn hier vaak slechts 
als smalle, lijnvormige deelen aanwezig, door Racr- 
BORSKI met den naam „Vorläuferspitze” bestempeld; 
morphologisch is dit deel de bladtop, die bij anato- 
misch onderzoek reeds uitgegroeid blijkt, terwijl de 
1) M. Racrrokrskt, Veber die Vorläuferspitze, (Flora, Bd. 87, 1900, bladz. 
le,v.)}. Zie ook: K. GoEBEL, Organographie, Jena, 1898-1901, bladz. 505, 
