Io 
in normale gevallen is het gewicht van de rijpende 
vrucht prikkel tot dezen, vaak aanzienlijken, dikte- 
groei, bij de eerste lianen van deze groep zou het 
gewicht van den stengel met zijn zijdeelen, die met 
behulp van zulk een bloeias aan een of ander steunsel 
was blijven haken, een gelijk gevolg te voorschijn 
geroepen hebben. Het achterwege blijven van 
bloemen aan de ranken wordt op rekening gesteld 
van de duisternis in het dichte oerwoud, waardoor 
de ontplooiing der bloemen belemmerd wordt. 
Met kracht verzet ScHENcK*) zich tegen de aan- 
name van DARWIN®), dat rankdragende planten ont- 
staan zouden zijn uit windende: „…….……. revolving 
internodes, without any other aid, suffice to give the 
power of climbing; so that it seems probable that 
leafclimbers were in most cases at first twiners, and 
subsequently became capable of grasping a support; 
and this, as we shall presently see, is a great addi- 
tional advantage”) ScHeNcK wijst erop, dat al heeft 
een aantal rankendragende planten in meerdere of min- 
dere mate het vermogen tot nuteeren, het niet noodig 
is daarom aan te nemen, dat alle overige het ook 
bezeten, doch in den loop der tijden verloren hebben. 
Het nuteeren is voor het zoeken van steunsels een 
nuttige eigenschap, en al sluit het ranken ook in 't 
algemeen winden uit, toch zal, gezien van het stand. 
punt van den aanhanger der selectieleer, een ranken- 
dragende plant door adaptie éér sterker, dan minder 
sterk gaan nuteeren. 
Ĳ) t.a.pl. bladz. 159. 
2) CH. DARWIN, Climbing Plants, II Edition, London, 1875, bladz. 189 e, v. 
3) t.a. pl. bladz. 190. 
