8 
wortels; zij zijn dus slechts in schijn epiphyten') en 
verhouden zich tot de lianen, als planten met steun- 
wortels, wier stam ook vaak aan de basis afsterft 
(Pandanaceae, Rhtzophoraceae, Artocarpaceae), tot 
gewone rechtopstaande gewassen. De overgang van 
lianen met hechtwortels tot echte epiphyten is inder- 
daad minder voor de hand liggend als ScnHeNck het 
ons wil voorstellen. 
Mèt Norr ®) acht ScHeNcK *) voor het Ontstaan van 
windende planten de volgende waarnemingen van 
veel gewicht: 
Sacns®) vermeldt, dat geëtioleerde kiemplanten 
zéér duidelijk tordeeren en zich om steunsels kunnen 
winden. 
Nor herhaalde deze proeven met Fagopyrum 
esculentum Monch, Tropaeolum majus L. en Brassica 
Napus L., en nam inderdaad aan sommige kiem- 
planten optreden van „rotirende Nutation in der 
typischten Form” waar. Zropacolum- en Fagopyrum- 
kiemplanten omslingerden zelfs dunne stokjes; met 
Brassica Napus gelukte dit niet. 
Het optreden van nutatie wordt hier verklaard 
door de sterke verlenging der internodien. 
Op deze waarnemingen bouwt SCHENCK zijn theorie 
DF. A. F. C. Wert, Veber Haft- und Nährwurzeln bei Kletterpflanzen 
und Epiphyten, (Annales du jardin botanique de Buitenzorg, XII, 1894, 
bladz. 44), noemt deze vormen ‚„pseudo-epiphyten’”’, en epiphyten met 
voedingswortels : „hemi-epiphyten’’. 
2) Fr. Norr, Veber rotirende Nutation an etiolirten Keimpflanzen, (Botan- 
Zeitung, 1885, bladz. 665). 
3) SCHENCK, Biologie, bladz. 130. 
4) J. SacHs, Vorlesungen über Pflanzenphysiologie, 1882, bladz. 668. 
