7Ï 
de werking van het opvolgend cambium behouden, 
zoodat dan twee houtringen door een verbindings- 
stuk samenhangen. 
Typisch is voor Safacta het voorkomen van zijde- 
achtig glinsterende bastvezels. Op doorsneden hebben 
daardoor vaak de bastlagen tusschen de houtringen, 
evenals de laag onder de kurkhuid, een metaal- 
achtigen glans. Bij de vormen met roomkleurig, fijn 
hout komen deze bastvezels veel minder talrijk voor ; 
niettemin heb ik ze bij alle onderzochte soorten 
kunnen vinden. 
Het optreden van den anomalen diktegroei heeft 
op zeer verschillende tijdstippen plaats. Het centrale 
houtlichaam van een anomalen stengel van $. Zud- 
dinghit Scheffer is 12 mM. dik, terwijl een stam van 
S. macrophylla, met houtlichaam van 27 X 31 mM., 
nog normaal is. Andere stammen van laatstgenoemde 
soort hebben anomalen groei, met centrale hout- 
lichamen van 20 en 28 mM. 
Slechts bij een niet nader bepaalde soort van het 
eiland Banka, is het axiale hout duidelijk te onder- 
scheiden. Meestal treden de wijdere vaten van het 
periaxiale hout eerst op in de buitenste lagen van 
het centrale houtlichaam. 
Bij een soort, afkomstig van het eiland Ambon 
dringt het phloëem op talrijke plaatsen in het centrale 
houtlichaam binnen. Enkele insnijdingen gaan tot 
ongeveer 2/s van den straal. De stengel gelijkt op fig. 
78, pl. VIL van ScrenNck, die de daar afgebeelde soort 
ook voor een Sa/tacza houdt (bladz. 132). De door 
mij onderzochte stengel bezit echter, hoewel slechts 
