ST 
De Combretaceae bezitten bijna alle intraxylair 
phloëem. Aangaande het voorkomen van interxylair 
phloëem raadplege men LEFÈVRE, SCHENCK en 
SOLEREDER. 
In het Koloniaal Museum vindt men stamstukken 
van Combretum latifolium Bl. (syn. C extensum Roxb.) 
en van de var. ellapticum; zij zijn gelijk van bouw. 
De dikste stengel is + 7o mM. Rondom het merg, 
dat intraxylair phloëem bevat, ligt een smalle ring 
van axiaal hout, die duidelijk tegen het omgevende 
periaxiale hout afsteekt. Het axiale hout bevat slechts 
weinige, en wel zeer kleine, vaten. Het periaxiale 
hout is zeer typisch gebouwd. De groote en kleine 
vaten liggen in tangentiale, min of meer golvende, 
strooken parenchym ingebed; deze strooken loopen 
naar weerszijden scherp uit. Daartusschen ligt het 
prosenchym, dat door zeer talrijke, duidelijke merg- 
stralen fijn radiair gestreept is. De houtvaten zijn 
zeer groot, tot 0.6 mM. Vooral in de meer naar 
buiten gelegen deelen zijn de parenchymstrooken, 
die ieder gemiddeld 6—S8, in één rij gelegen, vaten 
bevatten (er zijn er zelfs met 15!) zeer talrijk, zoo- 
dat van het gestreepte prosenchym slechts smalle 
bandjes overblijven. De vrij dikke schors is duidelijk 
gelaagd, door talrijke, tangentiaal gerekte secundaire 
bastbundels. 
