88 
paniculata Roxb. van Britsch-Indië, een nietliaan. ') 
Normaal zijn volgens ScHeNcK: D. varzabrtss Vog., 
D. Mülleri Taubert, D. foliolosa Benth. en D. Eecas- 
tophyllum Taub. (syn. Ekastaphyllum Drownet Pers.). 
Van de door mij onderzochte soorten vertoonen 
geen bijzonderen bouw: 
Dalbergia parviflora Roxb. (syn. D. Funghuhnit 
Benth.), (Hort. bog. XII A 74). 
Deze soort bezit afwisselend staande twijgranken ; 
voorzooverre de ranken geen steunpunt gevonden 
hebben om zich omheen te winden, zijn ze over- 
gegaan tot stevige, kegelvormige doorns van 4—8 cM. 
lengte. Ranken zoowel als doorns vertoonen lid- 
teekens van bladdeelen. De onderzochte stengels 
hebben een doorsnede van + 12 mM. Het hout is 
zeer licht, de schors dun, en aan de oppervlakte 
glad, met smalle lengteribben. Deze worden ver- 
oorzaakt door de primaire bastbundels, welke vlak 
onder de zeer dunne kurkhuid liggen ; de secundaire 
schors bevat afwisselend lagen kleine bastbundels en 
phloëemweefsel. 
Dalbergia Zollingeriana Mig. (syn. D. Cumingiana 
Mig.)heeft normalen bouw (stam van + 40 mM. diam.). 
Het hout is vrij licht; het axiale hout is + 12 mM. 
in doorsnede; het is niet scherp gescheiden van het 
periaxiale. De vaten liggen meest in tangentiale 
rijen, doch vrij onregelmatig verdeeld. 
1) Zie: D. BrANpis, The forest Flora of N.-W. and Central India, 
London, 1874, blz. 150 en 151; J. S. GAMBLE, A Manuel of Indian 
Timbers, London, 1902, bladz. 254. 
Het is, volgens GAMBLE, de eenige boom, die, na het vellen van alle 
bruikbare stammen, blijft staan, daar het hout zelfs voor brandstof ongeschikt 
is. De houtringen zijn + 1.5 cM. breed. De boom wordt 60 voet hoog. 
