89 
Dalbergia littoralis Hassk.*), (20 X 24 mM.), heeft 
ongeveer gelijken bouw; het axiale hout is iets scherper 
begrensd. 
Beide Dalbergia-soorten zijn klimmende heesters, 
en wel, voor zoover aan het materiaal, dat mij ten 
dienste staat, te beoordeelen valt, gedoornde „Spreiz- 
klimmer”. Zij bezitten takdoorns van 2—5 cM. 
lengte, die door het uitloopen van basale zijknoppen 
zich vaak vertakt hebben tot vijf op één knobbel 
geplaatste, stevige punten. In enkele gevallen zijn 
de doorns meer nabij de spits vertakt. 
Stengels van Malbergra Pseudo-S1ssoo Mig. (syn. 
D. Champion Thw.), 18 mM. dik, zijn eveneens 
normaal gebouwd, doch nog te jong om met eenige 
zekerheid over deze soort een oordeel te vellen. 
Tertiaire verdikkingslagen vindt men bij de vol 
gende Dalbergra-soorten : 
Dalbergra ferruginea Roxb. (syn. D. stpulacea 
Roxb.); is volgens PRAIN (GAMBLE, blz. 255): „a shrub 
in open land, but a climber in thick forest.” 
Een stengelstuk, afkomstig uit 's Lands Planten- 
tuin, vertoont een centraal houtlichaam van + 38 mM., 
met een axiaal hout van 20 mM. Het hout is hard, 
overigens als bij de reeds besproken Ma/lbergra's 
gebouwd. Buiten het centrale houtlichaam zijn op 
onregelmatige wijze smalle tertiaire ringen gevormd, 
waardoor de stengel aan één zijde een ondiepen 
gleuf verkregen heeft. 
1) TEYSMANN en BINNENDIJK, Cat, v. ’s Lands Plantentuin, 1866, bladz. 265. 
Deze naam komt in den Index Kewensis niet voor. Zie noot bij TAUBERT, 
bladz. 336. 
