96 
aanvankelijk toe, doch houdt op als de stengel een 
zekere breedte bereikt heeft. Tevens is de stengel 
ook in horizontalen zin gebogen: de vleugels zijn 
minder sterk gekromd dan het oudste, middelste 
deel. Ten slotte zijn de jongste gedeelten bij oudere 
stammen weder recht. Deze stengels hebben dan 
een bandvorm, met afwisselende indeukingen naar 
beide vlakke zijden. 
De mate van kromming in horizontalen en in 
verticalen zin, en het meer of minder sterk band- 
vormig zijn van den stengel geeft dezen bij de ver- 
schillende soorten een eigen karakter. 
Tot deze groep van Paufhinra'’s behooren: 
Bauhtinta angutna Roxb. — Java. — Een stengel 
van 42 mM. breedte heeft bijna het oogenblik 
bereikt, dat de vleugelranden weder recht zijn. Het 
middengedeelte van den stengel wordt gevormd 
door het axiale hout; het is ongeveer 2 mM. dik, 
terwijl de vleugels tot 8 mM. dikte bereiken. Het 
hout is normaal gebouwd; groote en kleine vaten 
wisselen elkaar in tangentiale banden af. 
Ook op de plaats van grootste kromming is bij 
deze soort de hoek tusschen de vleugels stomp 
(+ roo®), terwijl hij bij een Pauhtma uit de ver- 
zameling van het botanisch laboratorium te Amster- 
dam niet grooter dan 7o° is. 
Zeer typisch is een Bauhtnia-stam uit dezelfde 
verzameling, afkomstig uit Suriname. Deze heeft 
bij een breedte van 6o mM. tusschen de vleugel 
randen slechts een dikte van hoogsten 3 mM. De 
randen zijn reeds over een zekere breedte recht en 
