IO2 
Caesalptnia Nuga Ait. Fen stengel van 12 mM. 
vertoont een merg van 3 mM. en een axiaal hout 
van 8 mM. Mergstralen en concentrische lijnen 
duidelijk. De stengel draagt een klein aantal kurk- 
wratten, met stekel te zamen ro mM. hoog. De 
wratten zijn zijdelings samengedrukt; zij hebben 
over hun geheele hoogte ongeveer gelijke dikte. 
Caecsalpinia Sappan L. wordt door TerisMANN en 
BINNENDIJK ten onrechte als liaan aangeduid. Deze 
soort heeft oranjerood kernhout. De stompe, kegel- 
vormige wratten zijn dwars afgeplat. 
Caesalpinta gracths Mig. (syn. C. deeyna Rottl) 
heeft minder talrijke, doch grooter vaten dan de 
vorige soorten. De stengel is bedekt met een zachte 
kurklaag; de wratten zijn + 16 mM. bij een stengel- 
doorsnede van 40 mM., zij zijn kegelvormig met 
afgeronden top, en zijdelings platgedrukt. 
Caesalpinta Cnchidocarpus Mig. komt met de vorige 
soort in bouw overeen. Evenals bij deze zijn de 
concentrische ringen zeer duidelijk, doordat het peria- 
xiale hout slechts weinige, hoewel groote, vaten bevat. 
Het hout is zeer zwaar. Een stengel van 80 mM. 
met kernhout, vertoont slechts enkele stomp-kegel- 
vormige wratten; een stam van de var. grand folta 
is er zeer sterk mede bezet: de kegels staan op 
vele plaatsen aaneengesloten. De grootste zijn 
25 mM. hoog en zitten met een basaal vlak van 
28 X 32 mM. aan den stam. 
Caesalprnia sepraria Roxb. heeft gladde schors; 
op de kurkwratten is deze bijna glimmend. Een 
stengel van 23 mM. vertoont onregelmatige ver- 
