II5 
(waarschijnlijk /. Arma Bl. enz.). De dikste stam meet 
omstreeks 12 cM. en heeft een schors van 1 cM. dikte. 
Aan de snijvlakten vindt men gedroogd melksap. 
Bij het drogen der stammen laten schors en hout 
gemakkelijk los. 
Een Willughbera van Java (Salak) heeft licht 
grijsbruin hout; het scherp gescheiden periaxiale 
hout vertoont vrij duidelijke, golvende mergstralen, 
waartusschen telkens één, bijna aaneengesloten, 
reeks van radiaal gerekte houtvaten, die ieder weer 
door talrijke tangentiale schotten in 2—8 deelen 
gesplitst worden. 
De grootere vaten staan in concentrische kringen. 
Chilocarpus heeft bijna wit hout. Het merg (ruim 
2 mM.) wordt omgeven door een ring van axiaal 
hout, dat bij C%. eloóuliferus Bl. gaandeweg over- 
gaat in het periaxiale, doch bij C%. deuszflorus B/. 
scherp gescheiden Is. Het periaxiale hout bevat 
in concentrische kringen houtvaten; telkens liggen 
tusschen twee der vrij duidelijke. mergstralen één 
groot, of 2—3 kleine vaten naast elkaar. 
Bij Physetobasts (Holarrhena) macrocarpa Hassk. 
heeft de stengel flauwe gleuven. De vaten staan 
hier in radiaire parenchymstrooken dicht opeen, af- 
wisselend met prosenchymatische strooken zonder 
vaten, 
Cleghornia cymosa W. (syn. Parssea acuminata 
Benth.) bezit duidelijke scheiding van axiaal en 
periaxiaal hout. Het laatste heeft flauw zichtbare 
mergstralen; de vaten staan in sommige stengels in 
radiale reeksen; in andere valt de rangschikking in 
