DE MAGNETE. 
quoque erit major, quoniam ambo poli a & b in geftandis 
oneribus fe mutud adjuvabunt , hincque vim quafñi duplica- 
bunt , nifi fortè onera ferrea ita applicentur , ut vires am- 
borum polorum fe mutud deftruant. Hoc autem modo vis 
unietur, fi fruftum ferri idonex figuræ E F ad bafes pedun- 
culorum 4 & b ita applicetur, ut conta@us fit perfeétus. 
Tum eorum materia fubtilis ad à efluens per hoc ferra- 
mentum viam fibi aperiet , atque curfu ad Ce reflexo ad a 
in Magnetem revertetur, hocque modo ferrum ad utrum- 
que pedunculum fimul attrahetur , quæ adeo vis longifli- 
mè fuperabit eam, quam idem Magnes inermis exerere 
poteft. Nifi igitur pondus ferri E Fjam tantum fuerit, quan- 
tum Magnes geflare valet, Magnes infuper pondus ferra- 
mento in C'appendendum fuflinere poterit. Cüm autem jam 
ferrum EF ipfum Magnetis vicem teneat , per vim attra- 
&ivam onus ferreum adhuc majus ferre poterit, quàm folus. 
Magnes valeret. Hæc autem tam planè ex theoria fequun- 
tur, ut fuperfluum fit pluribus ejufmodi explicationibus im- 
morari : hancque ob rem plurima alia experimenta, quæ 
Magnes naturæ fcrutatoribus fuppeditavit , pratermitto , 
cüm & facillimè ex theoria deriventur, & ipfa theoria nullä 
ulteriori confirmatione indigeat. Cüm enim Illuftriffima 
Academia hoc folum propofuiffet, ut theoria feu caufa 
Phyfica phænomenorum Magnetis in lucem protrahatur ; 
quia huic quaæflioni ex afle mihi quidem fatisfecifle videor, 
finem huic traétationi impono, 
Quomodo vis 
amborum Ma- 
gnetis polo- 
Ium per ar- 
maturam u- 
niatur, 
Fic. XIX, 
