Fiuxus ac RErLuxus Maris 259 
cula M fita fuerit vel in quadrante CD vel ACE , tum vis 
horizontalis ad reftam C4 tendet; contrà vero hæc vis 
ad radium CB dirigetur , fi particula M fit vel in quadrante 
BCD vel BCE confituta. Ex quibus perfpicitur efletus 
vel Solis vel Lunæ in ambo hemifphæria , fuperius {cilicet 
DAE & inferius DBE, inter fe efle ferè fimiles ; quæ 
fimilitudo quoque in ipfo æftu Maris obfervatur. 
$. 29. Ponamus nunc particulam M in ipsäa Terræ fu- 
erficie efle conftitutam , eritque V(x?+y:) = 1 ob 
ext femidiametrum = 1. Quare fi particula A7 fuerit 
pofita in M, exiftente anguli ACM finu = y & cofinu 
= * , ejus gravitas naturalis acceleratrix à Sole Lunâve in 
S'augebitur vi = ASE) fecündum horizontem autem 
a 
e : . . ° S x AË cu: 
in direétione MR urgebitur vi == en . Gravitas igitur ma- 
ximè augebitur , fi particula A pofita fueïit in D velE, 
quibus in locis punétum $ in horizonte apparet ; 1bi vero 
gravitatis augmentum erit =. In punélis autem À & 
ai 
B, quæ punétum S vel in fuo zenith vel nadir pofitum ha- 
bent, maximum deprehendetur gravitatis decrementum , 
quod fcilicet erit = 2: ita ut maximum gravitatis decre- 
mentum duplo majus fit quam maximum incrementum. 
Vis autem horizontalis maxima evadet, fi angulus CM 
fuerit femire@us , id quod accidit in iis Terræ regionibus; 
in quibus punétum $ confpicitur vel 45° gradibus fupra ho- 
rizontem elevatum , vel tantundem fub horizonte depref- 
fum latet : his igitur cafñbus ob xy—+ fiet vis horizontalis 
EMA à à WE 
= +. Hujus ergo vis effe@us in hoc confiftet , ut directio 
gravitatis mutetur , atque versùs reétam SC inclinetur an- 
3 $ à : 
gulo cujus tangens eft = 2 exifiente finu toto —1, quia 
gravitatem unitate defignamus. 
$. 30. Hz itaque vires fi fatis effent magnæ, in ponderibus 
utique fentiri deberent , ac prior quidem gravitatem natu- 
Kkij 
F16. 
I V. 
