294  INQUISITIO PHYSICA IN CAUSAM 
quod illi vis Lunæ decremento æquale eft ponendum, ff- 
quidem Mais altitudo hoc tempore eft minima. Quare 
cüm fit ferè _ ==: 2 ifla habebitur æquatio 4 7(pp—RR) 
—=Tpq(1pq + PO), que praber = PIEEO : cm 
igitur hoc pa@to innotefcat angulus OP ©», is in tempus 
converfus dbit temporis fpatium, quo fumma Maris de- 
prefio ante ortum Lunæ contingit. At fi punétum © defi- 
gnet Lunæ occafum , idem angulus præbebit tempus poft 
Lunæ occafum, quo Mare maximè deprimetur. Intelli- 
gitur ex formulà inventà quibus calibus ima aqua in ipfum 
appulfum Lunæ ad horizontem incidat ; hoc fcilicet primd 
evenit, fi 1—0 , hoc eft fi Sol in meridiano verfetur, deinde 
firpg+P O=—o,id eft fi Sol quoque horizontem occu- 
pet ; quos binos cafus jam notavimus. 
$. 69. Sit locus nofter Terræ fub æquatore fitus, feu ele- 
vatio poli nulla, erit P=—0, & p=1, unde eficitur 7 
ms OT ne 211; in qua formula cm g & r denotent 
fe difcrepabunt ; ponamus enim alreram declinationem effe 
maximam , alteram vero minimam feu — o , erit tamen co- 
finuum ratio minor quàm 1 : V4, ex quo fraëlio 1 femper 
intra hos limites 4 & 2 continebitur. Qudd fi ergo hanc ab 
æqualitate aberrationem negligamus , id quod tutd facere 
poflumus , quia rem tantum prope definire conamur , habe- 
bitur Z=— l'—21! Denotat autem 2 Tt+ finum dupli an- 
guli horarii quo Sol à meridiano diflat, & hanc ob rem 
ad momentum maximæ depreflionis aquæ. affignandum , 
videndum eft quâ diei horâ Luna ad horizontem appellat, 
hujufque temporis vel à meridie vel medià noëte interval- 
lum capiatur , atque in arcum æquatoris convertatur. Hujus 
deinde arcûs vel anguli fumatur duplum, hujufque dupli 
finus , cujus pars o@ava præbebit finum anguli, qui in rem- 
pus converfus dabit temporis intervallum , quo ima aqua 
