Fragmenta iuris anteiustiniani Vaticana. 389 
brario imputantur: primum ae diphthongi pro vocali e subiectio frequentis- 
sima, quo pertinent publicae praecipuae inlicitae iustae similiaque adverbia 
pleraque, item aciae propriaetas (p. 6, 6. 8. 9. 9, 9) faetus (12, 8) raetor 
paenitus Haeracliae alia permulta, cum in contrariam partem non nisi raro 
peccetur (p. 1, 9. 15. 24. 42, 32. 45, 17; dubium est 18, 10, quoniam a 
praecedit); deinde A littera perperam adiecta, unde scribi solet hostendere 
exchimere hit herciscere erciscendi forma servata per corruptelam p. 9, 25, 
raro (ut 45, 26) in contrarium verso errore male omissa; denique in pere- 
grinis vocabulis litterarum non proprie Romanarıum indocta perturbatio, quo 
referenda sunt arthryticus dyocesis et inverso errore Dionisius, item Byzan- 
Ihium et e contrario raetor Xanticus (p.4, 1), denique Eugrafius Filadelfus 
‚Jilosophus Filuminianus Minofilus; prope accedunt Homonea p. 52, 30 
similiaque in nominibus propriis peccata. Quibus ubi addidero aucxilium 
p- 46, 18 et adiunt 15, 23 (ut Madius mensis seribitur in titulis Christia- 
norum), denique ingwid cum similibus (quod p. 42, 15 librarius ipse emen- 
davit) et fortasse auior p. 54, 13 et suscriptum p. 5, 15 (quamquam singu- 
laria haec magis inter calami errores retulerim), puto omnia me composuisse, 
quae librarius in hoc genere commiserit nullo grammatici patrocinio defen- 
denda. Notabile est 5 et v in hoc codice non confundi, nam unico ita cor- 
rupto loco p. 6, 31 statim emendator opem tulit;  quas litteras frequentis- 
sime permutarunt et qui Gaii librum Veronensem scripsit et qui Digesta 
Florentina et Frontonis operum Ciceronisque de re publica commentariorum 
librarii, quamquam in Cicerone emendator plerumque mendam eam sustulit. 
Item, qua de re supra iam monui, e pro ae et h perperam omissa, quod 
utrumque apud illos pervulgatum est, in hoc libro non legitur nisi raro. 
Quod non leve indicium est codicem Vaticanum ambobus illis tempore ante- 
cedere et quarti exeuntis quintive saeculi potius esse, cum sexto vix fuisse 
librarium erediderim, cuius scripturam pervulgata illa pronuntiandi negle- 
gentia non contaminarit. Omnino meo iudicio operam non perdet, qui stante 
adhuc Romana re publica scriptos codices ita in examen vocabit, ut quid in 
singulis contra grammaticorum praecepta peccatum sit sedulo componat; 
nam quamquam et regionum diversitati et librariorum eruditioni non eidem 
sane omnium multum in his tribuendum est, tamen qui haec recte perse- 
quetur ei spero fore ut et linguae corruptionem magis magisque gliscentem 
in libris ipsis coaevis apprehendere et codiecum aetatem certioribus quam 
