390 Mommsen 
quae ex scriptura depromuntur indieiis determinare contingat. Meros medii 
aevi barbarismos a codice abesse omnes yix opus est dicere; vel m extrema 
etn ante s adhuc suum locum obtinent et quod in scholiis est indignatio- 
nem pro indignatione p. 52 schol. 4 et seques pro sequens p. 49, in ipso 
libro similiter non invenitur nisi fere a scriba emendatum (ut 41, 27. 42, 21 
al.). Unde magis firmatur, quod propter’alias causas probabile est, scripto 
libro post aliquod intervallum scholia ea adiecta esse. 
Rubra codicis. Minio scriptae fuerunt primum rubricae ipsae, unde litterae aliquot 
remanserunt p. 9, 1 (ef. p. 41, 20), deinde capitum initia, in quibus eius- 
modo vestigia deprehendit Detlefsenus 1, 12.14. 13, 4. 18, 7. 16. 53, 10. 
12. 13. 30 (ef. 54, 5. 9. 15. 16. 22. 24. 29. 55, 23. 31). Debuit fortasse 
ubicunque auctoris nomen aliud succedebat, rubris id litteris exarari, ut fac- 
tum est in Digestis Florentinis; at ea quae per totum hune librum regnat pro- 
positi inconstantia in hae quoque re observatur inveniunturque modo nomina 
auctorum atramento scripta tota, modo textus principia rubricata. In priore 
operis parte minio multo saepius scriptorem usum esse apparet quam feecit in 
posteriore. Detlefsenus quod multis locis rubras litteras fuisse existimat, ubi 
iam appareant nullae, facile credo; at quod idem suspicatur ubicunque in 
versuum principiis spatia vacua sint, ibi olim numerorum notas fuisse rubri- 
catas, videtur refutari cum rubrae seripturae reliquiis ipsis, tum scholiis, 
quae paginas libri citant, non numeros rubricarum et capitum. 
Emendationes in Emendationes in codice satis frequentes aliae sunt ab eadem quae eum 
=; scripsit manu, aliae diversam referunt eamque ipsam quae scholia marginibus 
adlevit. Quamquam quid alteri utri debeatur saepe non satis discernitur ; 
atramenti enim colorem eundem esse utriusque manus Detlefsenus secribit, 
iudieium vero de litterarum plerarumque solitariarum forma saepe incertum 
esse fierique adeo potuisse, ut omnia veniant ab eodem librario duobus di- 
versis scripturae generibus uso. Quam ob rem simplieissimum visum est ab 
emendatoribus pluribus discernendis abstinere et quidquid mutatum repe- 
ritur ad unum idemque genus referre. In quo cum permultis bonis et 
omnino ex meliorum librorum collatione petitis neque indignis ipso scholio- 
rum auctore, quem optimis libris instructum fuisse infra videbimus, tamen, 
ut solet usu venire in similibus emendatorum laboribus, mixta sunt alia in 
peius mutata et male habita pravis coniecturis (ef. e. ce. $ 50. 83. 107. 281. 
293); quamobrem emendationes hae neque temere spernendae sunt neque 
