Livii codex Veronensıis. 161 
paginae, fortasse etiam versus versui responderet!); quod si probarı potest 
in usu fuisse, neque eius usus ratio latet (nam errores, maxime omissiones 
ita et evitabantur optime et non evitati facile deprehendebantur; deinde 
ita facta exempla plura in scholis auditionibusque commode simul adhibe- 
bantur) et quae adhuc in obsceuro posita est stichometria quo pertinuerit 
iam intellegetur. Quam ob rem qui in talia inquirunt, diligenter velim 
attendant, si qua forte similia alicubi lateant. Certe quod Livii liber alter 
rescriptus, nempe Vaticanus, totidem in pagella versus totidemque fere 
in versu litteras habere invenitur?), quot invenimus in Veronensi, aliquate- 
nus quod posuimus commendat?). — Ceterum folia Liviana cum ad 
Gregoriana perscribenda aptarentur, margines deseetae sunt, quas late 
patere voluerat seriptor Livianorum; qua desectione cum in inferiore 
margine litterarum nihil, in superiore autem tantummodo paginarum in- 
scriptiones quaedam perierint, paginae exteriores complures mutilatae 
sunt. Quae damna cum ipsa editio proponat, licet propter supplementa 
adiecta typorumque rationem aequabilitate hiatuum aliquantum immi- 
nuta®), hoc loco non opus est enumerare. 
Notae in Veronensi libro usurpantur eae, quibus locus esse po- 
test vel etiam debet in annalıbus similibusque libris exarandis, ut de his 
!) Versus 80, 27 cur dimidia parte vacuus remanserit, non perspicio. 
?) Vide p. 89. 90 editionis Niebuhrianae (Rom. 1820). 
*) Vindobonensis decadis quintae codex habet in pagina versus undetricenos, in 
versu litteras eirciter vicenas quinas nec in binas paginas ibi charta divisa est; divisa 
est in Puteano decadis tertiae, ut pagina habeat versus vicenos senos, litteras a senis 
denis ad vicenas (cf. Silvestrii palaeogr. vol. 2 tab. 83 et Alschefski vol. 3 p. IX). Mihi 
uterque libro recentior creditur Veronensi etiam propter orthographiam. 
*) In supplementis recipiendis cum id maxime egerim, ut religuorum librorum 
lectionem repraesentarem, non raro evenit, ut receptae litterae earum, quae perierunt, nu- 
merum aut non expleant aut superent, diserepantia orta ex rationibus diversis; nam modo 
subest compendium aliquod a librario admissum, modo error ipsius, modo archetypi nescio 
quae diversitas. Videant igitur viri docti de singulis quid statuendum sit; hoc moneo 
suapplementa a me admissa in marginibus desectis non exacta esse ad numerum litterarum 
singulis loeis defieientium, quem tamen facile colliges ex totius paginae propter similem 
truncationem in ea re aequabilitate. Aliud est in iis quae supplevi ibi, ubi membrana cum 
supersit, legi non potest; haec enim ad numerum exegi vel, ubi sie exigere non potui, de 
ea re monui; quamquam fateor accuratius attendi debuisse ad hiatuum ambitum, quam a 
me factum est. 
Phrlos.-histor. Kl. 1868. X 
Notae. 
