168 MOoMMSEN: 
60, 22; durgis 30, 42; mimis 93, 57; plebeis 71, 36. 74, 6. 77, \4; quaestoris 
69, 14 servatum ideo, quod librarius pro genetivo habuit (cf. 69, 48); Vers 
80, 22. 104, 41. 118, ıs, item 79, 10. 109, 6, ubı a Beis Iibrario visum est 
significare ab eis. Eiusdem generis sunt perfecta perit 11,26; petit 76, 23, 
ie) 
item abissent 30, 51, adıssent 116, 24, desısse 71, 60, exisse 70, 5 et exissent 
3, 13. Diversum est, quod in genetivo singularis nominum propriorum 
constanter remansit forma contracta, nempe in Ant 14,32; Appi 27, Ar; 
Servidlı 57, 2; Tolumni 55, 23; Valeri 9, 20; Vergini 28, 22; Volscı 19, 10; 
Volusci 16, ı7. Ipsum Livinm exemplaque eius vetustiora multo saepius 
retinuisse ? simplicem neque uno loco geminationem intulisse lıbrarium 
cum ex supra allatis exemplis guaestoris, ab eis, nimis eolligitur, quae 
intacta remanserunt propterea quod non intellegerentur, tum ex solutioni- 
bus eius generis perperam factis, quo pertinent vocativi Cornelü 120, 22 
et Valeri 119, 59, genetivus publeu 120, 24, ablativus Hernicuis 64, 29, 
denique Palatii 104, 49 pro participio quod est palatıi et hüs 49, 37 pro 
is. Nihilominus cum satis constet aetate Augusta in his vocalem plerum- 
que duplicatam esse, sed ut exciperentur nomina propria (id quod nuper 
docui in Hermae vol. 1 p. 461) nee credendum sit exceptionem hanc 
mature oblitteratam, quippe quam constet et in titulis plebeium sermonem 
referentibus saepissime neglegi et ignorari a grammatistis Latinis is quos 
habemus omnibus, codieis huius librarıum ex sua ipsius doctrina tam 
diligenter observasse, hoc documentum est codieis Veronensis orthogra- 
phiam in universum aceurate referre pristinam Livianam. 
ei antiquum plane abest a Veronensi libro. Neque enim ad eam 
orthographiam pertinet dativus singularis plebei, quae forma cum etiam ex 
aliis libris Livio vindicata sit (v. Schneider gramm. Lat. 2, 359), ıam in 
Veronensi quoque legitur 39, 40. 86, 33 ut eodem casu plebe 22, 1, cum plebi 
oceurrat 69, 50. 70, 12. 93, 15. Genetivi similis nullum exemplum repperi (cf. 
tamen infra ad V, 24,8), cum plebrs passım legatur. Plane similiter Ancyrana 
inscriptio genetivum format in plebrs, dativum in plebei (v. ed. meae p. 147) 
nee dubium est ita loqui usitavisse saeculi Augusti homines. Non magis 
ad vetustam diphthongum pertinet dativus ablativusve eis 78, 44. 79, 34. 
91,25. 106, 57. 111, 10 non rarus, licet frequentius scribatur üs vel 2s. 
Geminata u constanter reperitur secundum usum ab Augusto inde 
receptum nullaque vestigia deprehendi neque antiquae loquelae ab eiusmodi 
