176 MOMMSEN: 
Livianum superesse hoc nomine Veronensi parem praeter paucas pagellas 
ex libro XCI superstites et in aliis omnibus et in orthographia vel pares 
Veronensi vel superiores; nam tam in Vindobonensi quam in Puteano talıa, 
qualia sunt milex, suphicatio, suplementum, sumsit, adhorti, Anthiocus, Epy- 
dieus, sescentis locis offendes!). Quapropter haud scio an qui Livium 
deinceps recognoscent, si qui erunt, qui neque eiusmodi minutias superbe 
contemnant neque orthographia saeeuli Livium adornare eupiant, in tali- 
bus Veronensis libri auctoritatem vel maxime secuturi sint. Sed de his 
videant quorum interest; nobis codicis sufficiet seribendi proprietates 
exposuisse. (uas qui expenderit, non negabit opinor Livii Veronensem 
librum in eiusmodi quaestionibus aliquid momenti habere, quippe qui, 
cum propter supra p. 158 observata ante quartum saeculum scriptus esse 
nequeat, propter orthographiam plane Latinam et in multis priscae con- 
suetudinis vestigia retinentem vix recte infra id ipsum detrudetur. 
Sed ne videamur in Livii annalibus elementa tantum captare, iam 
pergendum est ad codicis in emendandis iis utilitatem enarrandam et 
vitis item declaratis determinandam. 
a chiant Decadis primae Livii quicunque innotuerant libri ante repertum 
Veronensem, eos originem ducere constat ex recognitione a Nicomachis 
duobus Flaviano (cos. a. p. Chr. 394, F eodem anno) et Dextro et a nescio 
quo Vietoriano instituta exeunte saeculo quarto, ipsos autem in duo 
quodammodo genera discedere, melius alterum repraesentatum codice 
Vormatiensi iam deperdito et extantibus hodie Mediceo Parisinoque, al- 
terum in universum fidei minoris, sed ut quibusdam locis illos vincat, 
repraesentatum Leidensi primo et Harleiano et Florentino S. Marci allisque. 
Be ron een Sed Veronensem librum iam Zumptius recte iudicavit non pendere ex 
diversi. Nicomachianorum archetypo, cum et subscriptionem eorum neque habeat 
neque habuerit umquam et in lectionibus tam veris quam falsis ab illis longe 
recedat, maxime nullum vestigium habeat dittographiarum earum, quae 
propriae sunt Nicomachianorum librorum et cum profieisei videantur a 
!) In verbis dirimendis Vindobonensis communem legem sequi videtur, quam- 
quam edita seripturae specimina non satis certa argumenta subministrant. Eandem legem 
obtinere in Puteano ex Silvestriano speeimine (v. p. 161 n. 3) colligitur, ut ne in hac 
quidem re non errarit Alschefskius contendens eum divisionem sequi non syllabariam, sed 
arbitrariam. 
